Agatha Christie cytaty: 837 aforyzmów i złotych myśli

To co robisz, to nie są prace Herkulesa- powiedział.- To prace miłości. Przekonasz się, że mam rację. Idę o zakład, że za dwanaście miesięcy wciąż będziesz tutaj, a dynie- wzruszył ramionami- wciąż będą tylko dyniami.

Nie mogę zrozumieć, dlaczego tak jest, że najgorsze kobiety zawsze łapią najlepszych mężczyzn!

Z listami uwijam się szybko, a ledwo zacznę czytać, ona zasypia, więc siedzę bezczynnie, nie mając nic do roboty, a wie pan, jakie pole do popisu daje szatanowi bezczynność.

Prawda, bez względu na to, jak okropna, jest zawsze ciekawa i piękna dla jej poszukiwacza.

Historie kryminalne to nader wdzięczny typ literatury – choćby dlatego, że ma się do wyboru tyle rozmaitych odmian: lekką powieść sensacyjną, szczególnie przyjemną w pisaniu; skomplikowaną powieść detektywistyczną o zawiłej fabule – ta jest ciekawa z technicznego punktu widzenia, wymaga mnóstwo pracy, lecz zawsze daje satysfakcję; i wreszcie powieść detektywistyczna, któa wyraża swego rodzaju pasję – pasję ocalenia niewinności. To bowiem niewinność się liczy, a nie wina.

Mogę się wstrzymać z wydaniem sądu o mordercy, uważam jednak, że ktoś taki zagraża całej społeczności; wnosi wyłącznie nienawiść, odbiera zaś wszystko, co tylko zdoła. Chętnie uwierzę, że już się taki urodził, że to swoiste kalectwo, może nawet zasługujące na litość. Niemniej mordercy nie wolno oszczędzać, podobnie jak by się nie oszczędzało człowieka, któy w średniowieczu wymyka się z wioski idotkniętej zarazą i wkracza pomiędzy niewinne zdrowe dzieci w wiosce sąsiedniej. Niewinnych trzeba chronić; trzeba im zapewnić spokój i bezpoeczeństwo, niech żyją bez lęku w ludzkiej gromadzie. Przerażające, ale niewinni właściwie nikogo nie obchodzą.

Zastanawiam się, czy pewnego dnia, za jakieś sto lat, nie powiemy zszokowani: ,,W tamtych czasach zmuszano biedne, małe dzieci, by chodziły do szkoły i codziennie siedziały godzinami w ławkach, w zamkniętych pomieszczeniach! Czy to nie straszne? Małe dzieci!

Kiedy Amyas malował, stawał się zupełnie innym człowiekiem.

Nie warto żyć przeszłością...

Uciekł od niej. Można powiedzieć, że źle się z nią obszedł. Mówiąc wprost, porzucił ją. John chciał żyć po swojemu, a Veronica nigdy by mu na to nie pozwoliła. Ona chciała używać życia mając Johna u boku jako miły dodatek.

Człowiek chciałby dobrze wyglądać. Jest to szczególnie ważne - niewinnym wzrokiem obrzucił twarz i niechlujny ubiór redaktora - jeżeli ma się niezbyt wiele wrodzonych atutów.

Lubię mężczyzn z przeszłością - stwierdziła. - Przynajmniej wiadomo, że nie są pedałami.

Bo widzi pan, ludzie na ogół boją się wyroku. Wolą wiadomości uspokajające. Po lekarzu spodziewają się słów otuchy i nadziei. Wolą łagodny syropek od gorzkiej prawdy. I to syropek podawany małymi porcjami. W końcu zdarzają się czasem cuda.

To, co minęło, musi odejść. Próby ożywienia przeszłości powodują tylko jej deformację, rzeczy ukazują się w fałszywej perspektywie.

- Les femmes! - zgodził się Poirot.- Są wspaniałe! Mówią bez zastanowienia i potem cud- mają rację. Kobiety podświadomie obserwują tysiące najdrobniejszych szczegółów, nawet nie wiedząc, że to robią.

W życiu największych ludzi zdarzają się czasem upokarzające momenty. Mówi się, że nikt nie jest bohaterem dla swego służącego. Niech mi będzie wolno dodać, że niewielu ludzi stać na bohaterstwo w momencie, gdy stają oko w oko z dentystą.
Herkules Poirot był chorobliwie świadom tego faktu.

- Jestem zdecydowanym pacyfistą - oznajmił młody człowiek. - Przeciwnikiem wojen.
- A ja nie jestem zwolennikiem tyfusu ani śpiączki, ani głodu czy raka...Ale mimo wszystko takie rzeczy muszą się zdarzać.
- Tylko że wojnie można zapobiec.

Ludzie są nadzwyczajną mieszanką bohaterstwa i tchórzostwa.

Podniósł brwi, kiedy bez słowa wskazałem w kierunku biurka. Ale jak przystało na lekarza, nie zdradzał wzruszenia. Pochylił się nad zmarłym i zbadał go szybko. Potem wyprostował się i spojrzał na mnie.
- No i co? - spytałem.
- Nie żyje...śmierć nastąpiła jakieś pół godziny temu.
- Samobójstwo?
- O samobójstwie nie może być mowy. Proszę spojrzeć, gdzie jest rana. Poza tym, jeżeli się sam zastrzelił, to gdzie jest broń?
Rzeczywiście, broni nie było nigdzie widać.