Morderstwo w Orient Expressie

Niemożliwe nie mogło mieć miejsca, a zatem wbrew pozorom niemożliwe musi być możliwe.

(...) miała pociągła, sympatyczną twarz owcy.

- Pani jako jedyna zachowuje spokój, Mademoiselle. - Poirot zwrócił się do Mary Debenham.
Wzruszyła lekko ramionami.
- A cóż można poradzić?
- Filozof z pani, Mademoiselle.
- Filozofia wymaga bezstronności. Ja kieruję się raczej egoizmem. Nauczyłam się zachowywać nieprzydatne emocje dla siebie.

Wie pan, ona przypomina owcę. Denerwuje się i beczy.

Ja sam siebie nie rozumiem - odparł Poirot. - Nie rozumiem nic a nic. I nie daje mi to spokoju, jak sam pan zapewne widzi.

-A co jest nie tak z moją propozycją?
Poirot wstał.
-Proszę wybaczyć tę osobistą uwagę: nie podoba mi się pańska twarz, Monsieur Ratchett.
I z tymi słowy opuścił wagon restauracyjny.

Przy małym stoliku, wyprostowana niczym struna, siedziała najbrzydsza leciwa dama, jaką kiedykolwiek widział. Jej brzydota była wybitna - bardziej fascynowała, niż odstręczała.

Gdy osobę, która kłamie, postawi się w obliczu prawdy, zwykle się przyznaje, często przez czyste zaskoczenie.

Ta cała sprawa jest po prostu niesamowita!

- Tak słyszałam, monsieur. To wstrętne, nikczemne. Dobry Bóg nie powinien był dopuścić do czegoś takiego. My w Niemczech nie jesteśmy tak niegodziwi.

Była to brzydota wybitna – bardziej fascynowała, niż odpychała.

Co się wyprawia w tym pociągu? (...) Istny dom wariatów.

Brzydka jak grzech śmiertelny, ale wywiera wrażenie.

Jego ciało, ta klatka, jest w każdym calu godna szacunku. Ale spoza kraty wyziera dzika bestia.

Mój przyjacielu, jeśli chcesz złapać królika, wrzucasz mu do nory łasicę. I jeśli królik tam jest, ucieka. To właśnie uczyniłem.

Aby rozwiązać zagadkę, należy tylko wygodnie rozsiąść się w fotelu i pomyśleć.

- Więc co jest niewłaściwego w mojej ofercie? Poirot wstał. - Proszę wybaczyć mi, że zrobię wycieczkę osobistą. Nie podoba mi się pańska twarz, monsieur Ratchett.

Niemożliwe nie może się zdarzyć, wobec tego pozornie niemożliwe musi być możliwe.