Śmierć na Nilu

Jednak żeby osiągnąć w życiu powodzenie, trzeba zawczasu planować każdy szczegół.

- Znów jakaś ponura sprawa na rozkładzie?
Poirot pokręcił przecząco głową. - Jestem, niestety, na urlopie - odrzekł smutno.

Czy jednak nie kryło się za tym coś jeszcze, co ją dotknęło głęboko — dziwnie
łamiący się głos Jackie, kiedy mówiła: — „Umrę, jeśli go nie poślubię. Umrę...”
Ileż było w tym ufności i żaru. Czyż ona, Linnet, odczuwa to samo wobec
Windleshama? Z pewnością nie. Nic potrafiłaby nigdy darzyć nikogo podobnym
uczuciem! Jakież to musi być cudowne doznanie!

Jakimż absudrem jest nazywać młodość okresem szczęścia, porą największej wrażliwości!

- Nie było to w porządku, tak mieć wszystko, co dusza zapragnie.
- Nie wyszło to jej na dobre, jak widać.

Widać samo niebo i Herkules Poirot zaaranżowało to małżeństwo.

- Moim zdaniem ludzie znaczą więcej od kamieni.
- Ale nie są tak długowieczni jak one - dorzucił Herkules Poirot.

Kiedy coś pięknego umiera, to cały świat ponosi stratę, takie jest moje zdanie.

- Miłość może być czasem przerażająca.
- Dlatego większość książek o miłości to tragedie.

Istna wariatka ze mnie. Ale cóż na to poradzę! Sądzę, że wyleczy mnie dopiero małżeństwo. Podobno w ogóle działa na ludzi trzeźwiąco.

Niech pan, proszę, spojrzy na księżyc. Widzi go pan wyraźnie. Jest on najzupełniej realny. A jeśli zaświeci słońce? To pan wcale księżyca nie dostrzeże!

Ileż prawdy tkwi w powiedzeniu, iż człowiek musiał wymyślić pracę, by uniknąć przymusu myślenia.

Miłość to jeszcze nie wszystko, moja panno — odparł łagodnie Poirot. — Tak nam się tylko wydaje, kiedy jesteśmy młodzi.

Przeszłości zmienić nie sposób. Trzeba więc liczyć się z rzeczywistością.

Ludzie mówią, że miłość wszystko usprawiedliwia, ale to nie jest prawda.