Choćby wszelka ludzka podłość
Znamiona cnoty nosiła na czole,
Cnota zachować musi cnoty znamię.
Strona numer 26
Choćby wszelka ludzka podłość
Znamiona cnoty nosiła na czole,
Cnota zachować musi cnoty znamię.
Kto sam nie jest winien swojej śmierci, ten sam sobie życia nie skraca.
Lecz ludziom pycha zabrania złowroga
W czynach człowieczych dostrzec wolę Boga.
Inną jest rzeczą pokus być przedmiotem, a inną rzeczą pokusom tym ulec.
Pamiętaj: kto w porze odpływu osiądzie na piasku, ten zasłużył na to własnym lenistwem i strachem.
Nasze zamiary często-gęsto w gruzach leżą;
Myśli są nasze, losy nie do nas należą.
Lepiej by mi było wcale cię nie mieć niż cię tak teraz tracić.
Wielka mi rzecz: stos!
Ten jest heteryk, kto ogień roznieca,
Nie ten, co płonie.
Nie łów na wędkę melancholii kiełbi,
Które wiadome są u błazna we łbie.