Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Cytaty o śmierci

Strona numer 8

Cokolwiek robisz, pamiętaj o śmierci.

Ani niemowlęta, ani dzieci, ani chorzy umysłowo nie lękają się śmierci, więc najbardziej haniebnym jest, gdy rozum nie zapewnia takiego spokoju, jaki daje brak rozumu.

Trzeba umrzeć dumnie, skoro żyć dumnie już dłużej nie można.

Powołaniem największych jest poznać ryzyko i niebezpieczeństwo, i grać w kości ze śmiercią.

Perspektywa pewnej śmierci mogłaby domieszać do koktajlu życia smakowitą i pachnącą kroplę beztroski, ale wy - dziwaczne, aptekarskie dusze - uczyniliście z niej zakażoną truciznę, która całe życie czyni odpychającym.

W sumie dla dobrze zorganizowanego umysłu śmierć jest tylko kolejną wielką przygodą.

A wówczas pozdrowił Śmierć jak starego przyjaciela i poszedł za nią z ochotą, i razem, jako równi sobie, odeszli z tego świata.

Śmierć będzie ostatnim wrogiem, który zostanie zniszczony.

O zimna, lodowata, sztywna, straszna śmierci! Możesz tu sobie wznieść tron i otoczyć go wszystkimi okropnościami, jakimi rozporząǳasz, gdyż tu jest twoje państwo… Lecz ty nie jesteś zdolna skazić jednego włosa na głowie miłowanej, czczonej i uwielbianej; nie
możesz skazić ani jednego rysu szlachetnej twarzy. Cóż stąd, że ręka takiego człowieka stężeje i opadnie bezwładna? Cóż stąd, że jego krew stężeje i serce bić przestanie? Ta ręka była otwarta, hojna i dobroczynna; to serce czuło i kochało gorąco, rade było wszystkie niedole ogarnąć i ukoić. Uderzaj, nieubłagana śmierci, wymierzaj ciosy — będą one bezsilne. Zobaczysz, że z rany przez ciebie zadanej wytrysną dobre, zacne czyny, nasiona wiecznego życia!

Śmierć jest uniwersalnym lekiem stosowanym przez Naturę we wszelkich dolegliwościach.

Umarł, choć był z tych, co śmiercią gardzą.

Tak długo, jak człowiek naprawdę jest człowiekiem, nie ma różnicy między śmiercią a życiem.

Myślę, że naprawdę umieramy wtedy, kiedy zamiera nasz umysł, kiedy nie może zaakceptować już niczego nowego.

Śmierć jednostki nie jest śmiercią. Partia jest nieśmiertelna.

Skoro zdecydowaliśmy się być wolnymi ludźmi, musimy postawić znak równości między życiem a śmiercią.

- Niczym jest umrzeć, ale okropnie jest nie żyć.

Upiór ów niszczał powoli, wystawiony był na straszliwe, powolne gnicie na wietrze. Znajdował się poza prawem grobu. Unicestwienie bez spokoju było jego udziałem. Latem rozpadał się w popiół, zimą – w błoto. Śmierci należy się zasłona, wstydliwe schronienie pod pokrywą
grobu. Tutaj była ona bezwstydna i naga. Gnicie odbywało się jawnie, cynicznie. Jest jakieś wyuzdanie w pokazywaniu przez śmierć, w jaki to sposób dokonuje ona swego dzieła. Pracując nie w swym laboratorium – nie w grobie – urąga ona wszelkiej pogodzie i łagodności zmroku.

U kresu życia – umrzeć znaczy odejść, u początku życia – odejść znaczy umrzeć.

Zmęczenie życiem jest rzeczą nie do zniesienia; łatwo wtedy o śmierć.

Bo kto na ziemi rajskie doznawał pieszczoty,
Kto znalazł drugą swojej połowę istoty,
Kto nad świeckiego życia wylatując krańce
Duszą i sercem gubi się w kochance,
Jej tylko myślą myśli, jej oddechem oddycha tchnieniem,
Ten i po śmierci również własną bytność traci,
I przyczepiony do lubej postaci,
Jej tylko staje się cieniem.