Cytaty o śmierci: 463 cytaty i aforyzmy

W blasku życia zawsze towarzyszą nam cienie śmierci.

Jeśli ludzie nie boją się umierać nie ma sensu straszyć ich śmiercią.

Śmierć to marnotrawstwo.

Co tam o śmierci myśleć, kiedy i żyć czasem dobrze... nie zawsze, ale czasem... dobrze!

Ale śmierć nie byłaby okrutną, gdyby przybywała ku tym, którzy już życia nie pragną.

(…) śmierć może jest torturą, ale nie jest ekspiacją.

Jak myślisz, czym jest śmierć? O kim mówimy, gdy mówimy o człowieku, który był, a którego już nie ma? Czy to ślepe zagadki, czy może część prawodawstwa każdego człowieka? Czymże jest śmierć, jeśli nie siłą sprawczą? I ku komu zmierza? Popatrz na mnie.

Gdy umierasz, to tak, jakby umierali też inni.

Czasem się zastanawiam, czy śmierć nie byłaby łatwiejsza od macierzyństwa.

Kiedy umiera ktoś bliski, wspomnienia o nim sprawiają ból. Dopiero w piątym stadium żałoby myślenie o tej osobie zaczyna przynosić radość. Przestajemy wtedy myśleć o jej śmierci i przypominamy sobie wszystkie cudowne rzeczy z jej życia.

Śmierć. Jedyna rzecz nieunikniona w życiu.
Ludzie nie lubią mówić o śmierci, bo
ich to zasmuca.
Nie chcą sobie wyobrażać, jak życie będzie się toczyć bez nich,
wszyscy, których kochają, będą przez chwilę płakać,
ale nie przestaną oddychać.
Nie chcę sobie wyobrażać, jak życie będzie toczyć się bez nich,
Ich dzieci będą rosnąć
Brać śluby
I się starzeć...Nie chcę sobie wyobrażać, jak życie będzie się dalej toczyć bez nich,
Ich dobytek zostanie sprzedany
Dokumentacja medyczna "zamknięta".
ich imię stanie się wspomnieniem dla wszystkich, których znali.
Nie chcą sobie wyobrażać, jak życie będzie się toczyć bez nich, więc zamiast stawić mu czoło, całkowicie unikają tematu,
mając nadzieję i modląc się o to, żeby jakimś cudem...ich ominął.
Zapomniał o nich,
zajął się następną osobą w kolejce.
Nie, nie chcieli sobie wyobrażać, jak życie będzie toczyć się dalej...bez nich.
Ale śmierć
nie
zapomniała.
Stawiła im czoło przebrana za TIR-a
za chmurą mgły.
Nie.
Śmierć o nich nie zapomniała.
Gdyby się chociaż przygotowali, zaakceptowali to, co nieuniknione, powiedzieli, jakie mają plany, zrozumieli, że nie chodzi tylko o ich życie.
W wieku dziewiętnastu lat w sensie prawnym może i byłem dorosły, ale w dalszym ciągu czułem się dokładnie tak jak dziewiętnastolatek.
Nieprzygotowany
i przytłoczony tym, że nagle całe życie siedmiolatka spoczywa w moich rękach.
Śmierć. Jedyna rzecz nieunikniona w życiu.

Czy rozmawianie o śmierci nas zasmuca? Oczywiście. Śmierć jest do bani. Nie jest fajnie o niej rozmawiać, ale czasem trzeba to robić.

Po pierwszej śmierci następnych już nie ma.

Każda śmierć jest niesprawiedliwa. Każda żałoba poszukuje winnego. Nasza złość spotyka się prawie zawsze z niemiłosiernym uświadomieniem sobie, że nikt nie jest winny niczyjej śmierci. Ale jeśli ktoś jest jej winny? A gdyby było wiadomo, kto zabrał tego, kogo kochamy? Co byśmy zrobili? W którym samochodzie byśmy siedzieli? Co trzymalibyśmy w rękach?

(...) Śmierć jest totalną niemocą. Niemoc jest totalną desperacją.

Śmierć to przedziwna sprawa. Ludzie przez całe życie zachowują się tak, jakby nie istniała, a jednak z ważniejszych powodów, dla których żyją. Niektórzy wcześniej zdobywają tę świadomość i żyją mocniej, bardziej konsekwentnie, wściekle.
Niektórzy potrzebuję jej ciągłej obecności, żeby pamiętać o tym, co jest jej przeciwieństwem. Inni zaś są nią tak zaabsorbowani, że siadają w poczekalni na długo, zanim zapowiedziała swoje przybycie.
Lękamy się jej, choć większość z nas najbardziej boi się tego, że śmierć dotknie kogoś innego, a nie nas. Bo największy lęk związany ze śmiercią to ten, że może nas pominąć i zostawić całkiem samych.

Śmierć nie robi sobie przerwy. Nie wie, co to letnie wakacje czy dni świąteczne, czy też umówiona wizyta u dentysty. Godziny najmniejszego ruchu, okresy gremialnych wyjazdów, autostrada prowadząca z dużego miasta nad morze, trzydziestopięciogodzinny tydzień pracy, płatne urlopy, Wigilia i Nowy Rok, szczęście, młodość, beztroska, piękna pogoda...śmierć się tym wszystkim nie przejmuje. Jest tu, wszędzie, cały czas. Nikt o tym tak naprawdę nie myśli, inaczej byśmy oszaleli.

Umieszczenie zdjęcia na grobie to ważna rzecz. Inaczej jest się tylko nazwiskiem. Śmierć zabiera również twarze.

Uwielbiam śmiać się ze śmierci, nagrywać się z niej. To taki mój sposób na poskromienie jej. Wtedy przestaje być taka ważna. Drwiąc z niej, pozwalam życiu wziąć nad nią górę, zapanować.

Śmierć spowalnia życie tego lub tej, co pozostaje.