Harry Potter i Insygnia Śmierci

- Rodzice - powiedział - nie powinni porzucać swoich dzieci, chyba że...chyba że są do tego zmuszeni.

- Myślisz, że jestem głupi i naiwiny? - zapytał Harry.
- Nie, myślę, że jesteś taki jak James, który zawsze uważał, że splamiłby honor, gdyby nie ufał swoim przyjaciołom.

- Na gacie Merlina! - wrzasnęła, aż Harry i Ron podskoczyli.
Zerwała się i wyleciała z kuchni, wołając:
- Zaraz wracam!
- Gacie Merlina! - powtórzył rozbawiony Ron - Ale ją wzięło!

- ...ONI WAS BĘDĄ TORTUROWAĆ, A POTEM ZABIJĄ, TAK JAK MOICH RODZICÓW!
- Tato - odezwał się Dudley podniesionym głosem - tato ...ja idę tymi z Zakonu.
- Dudley - powiedział Harry - po raz pierwszy w życiu mówisz z sensem.

Przykro mi, że nigdy go nie poznam...Ale dowie się, dlaczego umarłem, i mam nadzieję, że zrozumie. Próbowałem zbudować świat, w którym byłby szczęśliwszy.

Oczywiście, że to dzieje się w twojej głowie, Harry, ale dlaczego, u licha, miałoby to oznaczać, że to nie dzieje się naprawdę?

[Scrimgeour] podrapał się po źle ogolonym policzku, mierząc Harry’ego wzrokiem.

– Jak pan myśli, dlaczego…

– …Dumbledore chciał mi dać ten miecz? – dokończył za niego Harry, ledwo panując nad sobą. – Może myślał, że będzie ładnie wyglądał na mojej ścianie.

- ....Nikt nam nie czytał takich bajek, kiedy byliśmy mali. Czytali nam ''O królewnie Śnieżce i siedmiu krasnoludkach....Kopciuszka...
- A co to takiego, jakaś choroba? - zapytał Ron.

- Skoro nie dbasz już o życie, to dlaczego nie chcesz, by ci je odebrał Draco?
- Bo jego dusza jeszcze nie jest do końca przeżarta złem. Nie chcę, by ją zatracił z mojego powodu.
- A moja dusza, Dumbledore? Co z moją duszą?
- Tylko ty możesz sobie odpowiedzieć na pytanie, czy twoja dusza dozna uszczerbku, jeśli zaoszczędzisz staremu człowiekowi bólu i poniżenia.

- On musiał wiedzieć, że ja was zostawię.
- Nie. - poprawił go Harry. - On musiał wiedzieć, że zawsze będziesz chciał do nas wrócić.

- Czas, byś nauczył się trochę szacunku dla starszych!
- Raczej czas, by pan na szacunek zasłużył.

Poczuł jednak ulgę, gdy przybył Charlie, bo choć na chwilę przestał myśleć o tym wszystkim na widok pani Weasley, która prawie siłą usadziła Charliego na krześle, zagroziła mu różdżką i oświadczyła, że zamierza go porządnie ostrzyc.

Na wąskiej, skąpanej w blasku księżyca drodze pojawili się znikąd dwaj mężczyźni.

Brutalny mord na trojgu niewinnych młodocianych popełniony przez matkę pana młodego położyłby się głębokim cieniem na uroczystości weselnej.

Harry przypomniał sobie, jak Dumbledore powiedział, że Voldemort "przekrocztł granice tego, co nazywamy złem".

Dedykacja tej książki jest rozszczepiona na siedem cząstek:
Dla Neila,
Dla Jessiki,
Dla Davida,
Dla Kenzie,
Dla Di,
Dla Anne,
I dla ciebie,
Jeśliś wytrwał
z Harrym
aż do końca.

To bardzo dziwne, Harry, ale tak już jest, że ci, którzy najbardziej się nadają do sprawowania władzy, nigdy jej nie pragną.

- A myśli też o tym, co się wówczas stanie? – mruknął Harry. – Może ma nadzieję, że ktoś inny zabije Voldemorta, kiedy my tu będziemy pomagać jej w robieniu babeczek nadziewanych jagnięciną? Harry do Ginny podczas przygotowywania kolacji w Norze.

Czuł, jak serce tłucze mu się w piersiach. Jakie to dziwne, że z lęku przed śmiercią serce szybciej pompuje krew, dzielnie utrzymując go przy życiu.

Tu spoczywa Zgredek, wolny skrzat.