Strona numer 39
Jeśli to, co się ma stać, stać się musi,
Niechby przynajmniej stało się niezwłocznie.
Bo miłość widzi duszą, nie oczyma,
Dlatego ślepy Kupido oczu nie ma.
Spętana duszo, która, usiłując być wolna, coraz okropniej się wikłasz.
Słabym nie wystarcza pomóc wstać - trzeba im też zapewnić oparcie.
[akt I, scena I].
Za śladem stóp twoich
Podążę z sercem znów
rozpłomienionym, by to uczynić, o czym nie wiem.
Ponieś trudy oddychania dłużej w zepsutej atmosferze tego świata.
Świat wyszedł z orbit - i mnież to los srogi karze prostować jego błędne drogi?
A zbytnia ufność, jak to wszystkie wiecie,
Głównym człowieka wrogiem jest na świecie.
Tyle fantazji miłość w sobie mieści,
że tylko ona jest fantastycznością.