Cytaty Polaków

Czy ten ptak kala gniazdo, co je kala,
Czy ten, co mówić o tym nie pozwala?

Coś ty ludziom uczynił, Mickiewiczu?

Coś ty Atenom zrobił, Sokratesie?

Cisza – niekiedy tylko pająk siatką wzruszy,
Lub przed oknem topolę wietrzyk pomuskuje;
Och! jak lekko oddychać, słodko marzyć duszy –
Tu mi gwar, tu mi uśmiech myśli nie krępuje.

Cisza jest głosów zbieraniem.

Autorów sądzą ich dzieła.

Apostolstwo nie jest dyplomacją i kuglarstwem, i kabalistyką, ale proroctwem szczerym.

Widziałem wieżę pochyłą, ratusz sławny... To wszystko nie przechodzi jednak pierników, oj pierników, z których jeden posłałem do Warszawy.

Trzech doktorów z wyspy najsławniejszych: jeden wąchał, com pluł, drugi stukał, skądem pluł, trzeci macał i słuchał, jakem pluł. Jeden mówił, żem zdechł, drugi – że zdycham, trzeci – że zdechnę.

Szczęśliwy, kto może być kompozytorem i wykonawcą zarazem.

Słowo rodzi się z dźwięku – dźwięk przed słowem.

Posługujemy się dźwiękami, aby tworzyć muzykę, tak jak posługujemy się słowami, aby tworzyć język.

Nie ma nic wstrętniejszego niż muzyka bez ukrytego znaczenia.

Najdziwniejszym z ludzi jest geniusz: ten tak daleko w przyszłość wybiega, że ginie z oczu ludzi z nim żyjących, a nie wiadomo, które pokolenie pojąć go zdoła.

Jestem już u źródła szczęścia...

Jakże odpychająca ta George Sand! Czy to aby na pewno kobieta? Skłonny jestem w to wątpić.

Im więcej zdrowia zwykle się ma, tym mniej cierpliwości w cierpieniu fizycznym.

Czas to najlepsza cenzura, a cierpliwość – najdoskonalszy nauczyciel.

W dalszym ciągu jestem gastarbeiterem w polityce. Nie zamierzam w niej zbyt długo pozostawać.

Uznałem, że po tych ośmiu miesiącach funkcjonowania mój potencjał energetyczny się wypalił.