Cytaty polskich poetów

Autorów sądzą ich dzieła.

Apostolstwo nie jest dyplomacją i kuglarstwem, i kabalistyką, ale proroctwem szczerym.

O Boże! Daj mi sławę choć po śmierci, a za to niech będę najnieszczęśliwszym, pogardzanym i nie poznanym w moim życiu.

Nie czas żałować róż, gdy płoną lasy.

Miłość – to światło, to niebo, to życie!

Kobieta rodzi się gwiazdom podległa i kwiatom.

Duchowi memu dała w pysk i poszła.

Co nam zdrady! – Jest u nas kolumna w Warszawie.

Sęp ci wyjada nie serce – lecz mózgi.

Pawiem narodów byłaś i papugą
A teraz jesteś służebnicą cudzą

Zbyt często ludzkie życie rozpoczyna się i kończy pozbawione radości i pozbawione nadziei.

W każdym mieszka dobro, i zło i tylko to drugie jest aktywne.

Wybrali mnie na papieża, a niech ich!

Wstyd mi. Prezydent stoi, kardynał stoi – a ja siedzę.

Wolności nie można tylko posiadać, nie można jej zużywać. Trzeba ją stale zdobywać i tworzyć przez prawdę.

Wiedziałem, że w Łodzi jest klub ŁKS, ale o Widzewie nie słyszałem.

Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy.

Uwielbiam cię, drzewo surowe, bo nie znajduję skargi
w twoich opadłych liściach.
Uwielbiam cię, drzewo surowe, boś kryło Jego barki
w krwawych okiściach.
Uwielbiam cię, blade światło pszennego chleba,
w którym wieczność na chwilę zamieszka,
podpływając do naszego brzegu
tajemną ścieżką.

Troska o dziecko jest pierwszym i podstawowym sprawdzianem stosunku człowieka do człowieka.

To miłość nawraca serca i daruje pokój ludzkości, która wydaje się czasem zagubiona i zdominowana przez siłę zła, egoizmu i strachu.