Cytaty polskich poetów

Najgłębszy smutek szczęścia, że wszystko przemija.

Kwiaty na to są, ażeby więdły, ale serca są, aby kochały.

Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...
Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...

Kto szuka Cię, już znalazł Ciebie;
Już Cię ma, komu Ciebie trzeba;
Kto tęskni w niebo Twe, jest w niebie;
Kto głodny go, je z Twego chleba.

Kto mówił, że chwilą jest mniej niż sto lat?

Kochaj cierń co dolega i kamień co nuży. Jakże ci słodki będzie kiedyś kres podróży.

uż? Tak prędko? Co to było?
Coś strwonione? Pierzchło skrycie?
Czy nie młodość swą przeżyło?
Ach, więc to już było... życie?

Jedyna godna rzecz na świecie: twórczość,
A szczyt twórczości to tworzenie siebie.

Jak zwie się wasza boleść sroga?
– Nie mamy Boga! Brak nam Boga!

Im bardziej uszlachetniasz swe serce, tym oblicze twej sztuki bardziej prawe.

Gorce chmurne i dżdżyste, zielone manowce,
Smreki, szałasy kryte szczerniałymi deski,
Piargi, liche kartofle i chude owieski,
Musujące potoki i skubiące owce.

Głupiec głupotę kosi, mędrzec – mądrość. Każdy znajduje to, czego mu trzeba.

Dość się weseli serce, gdy daje i sobą się dzieli.

Czytam historię
I widzę, coś zrobił
Przez tysiąclecia, Człowiecze!
Zabijałeś, mordowałeś i wciąż przemyśliwasz,
Jakby to robić lepiej.
Zastanawiam się, czyś godzien, Aby cię pisać przez wielkie C.

Czas, straszny lekarz, w ślepym bezrozumie leczy najdroższy ból wbrew sercu.

Cóż za prawdą świadczy bardziej niż to, że błąd ma więcej czaru?

Chroń, Panie, wątłą mojej duszy zieleń,
Od podeptania i martwych spopieleń,
Abym wśród życia Ostatniej Wieczerzy
Czuł jej aromat balsamiczny, świeży.

Celem życia człowieka jest wędrówka do Boga.

Ażeby po nas zostały jedynie
Ślady na piasku i kręgi na wodzie.

A większą mi rozkoszą podróż niż przybycie!