Cytaty polskich poetów

Adam ujrzawszy, że Ewa jest naga, innego raju już się nie domaga.

Ach, Boże, Boże, czemu tak się dzieje,
Że tylko głupi ma matkę nadzieję?

Piję Polskość
Do Orawca
Nie ma szklanic
No to z kapca

Pan Bóg posiał, posiał Pan Bóg
Pan Bóg posiał szczęście
Tu w Gorcach najczęściej
W Karpatach najgęściej
Wszędzie w górach

Hej zbyrk!
Bedzie bitka...
Jako drzewiej jesce krwawiej
Rąbać trza ślebode
Hej zbyrk!

Więc to kara pokazać się nago?
Za co kara? Za piękność?

Pożegnania – strzały niecelne,
łzy żałości – cekiny srebrne.

Zostanie po mnie pusty pokój
I małomówna, cicha sława.

Wszelką radość płaci się smutkiem jej zgonu.

Wielkie jest tylko to, co ponad siły.

Woń jest konaniem kwiatów.

Wolność nie jest ulgą lecz trudem wielkości.

To, czego się nie widzi, istnieje przede wszystkim.

Śmierci tak potrzeba uczyć się jak życia.

Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie.

O to chodzi jedynie,
By naprzód wciąż iść śmiało,
Bo zawsze się dochodzi
Gdzie indziej, niż się chciało.

O, te wszystkie drobne, małe rzeczy,
Z których każda rani i kaleczy,
Tak bezpłodna, a jątrzy i skrzeczy.

O, cóż jest piękniejszego niż wysokie drzewa.

Nie widzą Ciebie moje oczy,
Nie słyszą Ciebie moje uszy;
A jesteś światłem w mej pomroczy.
A jesteś śpiewem w mojej duszy.

Nic mi, świecie, piękności twej zmącić niezdolne!