Cytaty polskich poetów

Ponad wszystkie wasze uroki,
Ty! Poezjo, i ty Wymowo,
Jeden – wiecznie będzie wysoki:
Odpowiednie dać rzeczy – słowo!

Polacy są wspaniałym narodem i bezwartościowym społeczeństwem.

Piękno na to jest, by zachwycało – do pracy
Praca, by się zmartwychwstało.

Piekło to ledwie niemożność miłości.

Ojczyzna – to wielki zbiorowy obowiązek.

Nowa epoka nie chce zeszłego natchnienia.

Nie za sobą z krzyżem Zbawiciela, ale za Zbawicielem z krzyżem swoim.

Nie trzeba kłaniać się Okolicznościom, a Prawdom kazać, by stały za drzwiami.

Nie miecz, nie tarcz – bronią Języka, lecz – arcydzieła!

Narodowy artysta organizuje wyobraźnię, jak na przykład polityk narodowy organizuje siły stanu.

Jestem z narodu, w którym od lat blisko stu każda książka wychodzi za późno, a każdy czyn za wcześnie.

Jedyna miłość, która nas nigdy nie zdradzi, to miłość własna.

Heroizm nie jest w samych bitwach, ale na wszystkich polach życia i nieustannie. Owszem bitwy dlatego tylko bywają, iż heroizm nie bywa pierwej na polach życia praktykowany.

Gorzki to chleb jest Polskość...

Głosem narodu jest harmonia ojczysta, mieczem – jedność i zgoda, celem – prawda.

Czy ten ptak kala gniazdo, co je kala,
Czy ten, co mówić o tym nie pozwala?

Coś ty ludziom uczynił, Mickiewiczu?

Coś ty Atenom zrobił, Sokratesie?

Cisza – niekiedy tylko pająk siatką wzruszy,
Lub przed oknem topolę wietrzyk pomuskuje;
Och! jak lekko oddychać, słodko marzyć duszy –
Tu mi gwar, tu mi uśmiech myśli nie krępuje.

Cisza jest głosów zbieraniem.