Mów mi Win

Wszy­scy je­ste­śmy mi­strza­mi psy­cho­lo­gicz­nej ra­cjo­na­li­za­cji. Wy­naj­du­je­my spo­so­by, żeby uza­sad­nić swoje ro­zu­mo­wa­nie. Wy­krzy­wia­my je, że­by­śmy sami sobie wy­da­wa­li się lepsi, sym­pa­tycz­niej­si.

Nie zno­szę (...) kiedy ktoś, kto wy­szedł cało z ja­kiejś tra­ge­dii, mówi: „Bóg mnie oszczę­dził, bo je­stem dla niego ważny”, co sta­no­wi sub­tel­ną su­ge­stię, że tenże Bóg miał gdzieś po­zo­sta­łych, któ­rzy zgi­nę­li.

(...) ukry­wa­łam się już od dwóch lat. Nie chcia­łam tak prze­żyć życia. Cią­gły stres, brud, wy­czer­pa­nie, ale głów­nie nuda. Albo byłam w dro­dze, albo tkwi­łam w ukry­ciu, od rana do wie­czo­ra. Sądzę, że osoby po­szu­ki­wa­ne od­da­ją się w ręce po­li­cji, bo nie mogą dłu­żej wy­trzy­mać tej mo­no­to­nii.

Tłumaczyć ci, czym jest romantyczna miłość, to jak uczyć lwa czytać: nic to nie da, a można zrobić sobie krzywdę(...).

Można ko­chać golfa, ale jak to w życiu nikt – nikt – nie wy­cho­dzi z tej gry bez szwan­ku.

Moje naj­lep­sze wspo­mnie­nia są zwią­za­ne z polem gol­fo­wym. Rzad­ko roz­ma­wia­li­śmy, gdy tam szli­śmy. Nie było ta­kiej po­trze­by. Ja­kimś spo­so­bem oj­ciec i golf bez słów na­uczy­li mnie ży­cio­wych prawd: o cier­pli­wo­ści, po­ko­rze, po­świę­ce­niu, spor­to­wej po­sta­wie, tre­no­wa­niu, ma­łych po­stę­pach, po­raż­kach, na­sta­wie­niu psy­chicz­nym, przy­pad­ku, ro­bie­niu wszyst­kie­go, jak na­le­ży, ale bez re­zul­ta­tów.

Ob­ser­wu­ję go uważ­nie. Chcę za­re­je­stro­wać jego re­ak­cję, bo nie­za­leż­nie od tego, co sły­sze­li­ście, żaden czło­wiek nie jest otwar­tą księ­gą.

[Ludzie] Lubią wie­rzyć, że (...) tra­ge­die dzie­ją się nie bez po­wo­du, że ofia­ra jest w jakiś spo­sób sama sobie winna, że cha­osem rzą­dzi jakaś re­gu­ła i dla­te­go im nic złego się nie sta­nie. Po­krze­pia nas myśl, że pa­nu­je­my nad swoim losem, a prze­cież tak nie jest.

Bo­ga­ci lu­dzie czę­sto oka­zu­ją hoj­ność, żeby osią­gnąć swój cel.

To banał, ale praw­dzi­wy: nic tak nie cuch­nie jak roz­kła­da­ją­ce się ludz­kie zwło­ki.

(..) sto­su­ją wobec mnie zwy­kłą w ta­kich przy­pad­kach tak­ty­kę mil­cze­nia. Me­cha­nizm jest pro­sty: więk­szość ludzi nie znosi ciszy i zrobi wszyst­ko, żeby ją prze­rwać, czę­sto mó­wiąc coś, co można potem wy­ko­rzy­stać prze­ciw­ko nim.

Człowiek się przyzwyczaja, a przejawia się to między innymi tak, że gdy coś staje się dla niego powszednie, przestaje to doceniać. Rzeczy codzienne pierzemy za oczywiste. Nie mówię, że to źle. Bez przesady z tym, że należy „żyć w pełni każdą chwilą”. To nierealne, przynosi większy stres niż satysfakcję. Tajemnicą spełnienia są nie podniecające przygody ani intensywne wrażenia – nikt tego kondycyjnie na dłuższą metę nie wytrzyma – ale cieszenie się spokojem i wytrwałością.

Wszyst­ko w życiu jest kwe­stią tego, „co by było, gdyby…”.

Po­sta­rzał się, to oczy­wi­sta ob­ser­wa­cja, ale czę­sto sły­szy­my, że sta­rze­nie się to pro­ces stop­nio­wy. Może tak jest, jed­nak w przy­pad­ku ojca to było ra­czej jak spa­dek z urwi­ska. Przez długi czas dziel­nie trzy­mał się klifu – był zdro­wy, silny, pełen ener­gii – ale kiedy w końcu się pu­ścił, spadł nagle i szyb­ko.

Nie ma sil­niej­szych wię­zów od wię­zów krwi, ale też krew nie woda.

Wcho­dzę po ka­mien­nych scho­dach do domu i kie­ru­ję się do tego po­ko­ju. Wciąż wy­czu­wam tutaj lekką woń faj­ko­we­go ty­to­niu. Wiem, że to nie­moż­li­we, że nikt nie palił tu fajki już pra­wie od czter­dzie­stu lat, jed­nak mózg po­tra­fi pod­su­wać nie tylko fał­szy­we ob­ra­zy i dźwię­ki, ale także – i to nawet czę­ściej – za­pa­chy. Ta woń jest dla mnie cał­kiem rze­czy­wi­sta. Może za­pa­chy na­praw­dę żyją w nas dłu­żej, zwłasz­cza te, które do­brze nam się ko­ja­rzą.

Nie cho­dzi o żadne za­sa­dy, fair play ani nic w tym ro­dza­ju. Nie in­te­re­su­je mnie, jak na­zwa­ła­by to więk­szość ludzi. By­wa­łem już w roz­ma­itych sy­tu­acjach. Kiedy za­czy­na się walka, wszel­kie za­sa­dy stają się bez­u­ży­tecz­ne. Gryź, kop, syp w oczy pia­skiem, użyj broni, wszyst­ko jedno. Praw­dzi­wa walka to walka o życie. Nie ma w niej na­gro­dy za spor­to­wą po­sta­wę. Jest tylko zwy­cięz­ca. I prze­gra­ny. Ko­niec. Nie­waż­ne – oszu­ku­jesz czy nie.

Wmawia się nam, że „lojalność” i „dotrzymywanie słowa” to cechy godne podziwu. Nieprawda. Często stanowią jedynie wymówkę żeby czynić zło albo chronić złego człowieka, który wcale na to nie zasługuje – bo rzekomo należy postępować honorowo. Słowo „lojalność” jest wielokrotnie używane w miejsce słów „moralność” czy „etyka”.

Wspomnienia to coś, co rekonstruujemy: rozkładamy i składamy na nowo. Dorabiamy fragmenty, żeby stworzyć coś, co według nas zdarzyło się naprawdę albo po prostu chcielibyśmy, aby tak było. Krótko mówiąc, wspomnienia rzadko są prawdziwe. To wyretuszowana podróbka.

Wszelkie uwielbienie wiąże się z przemocą. (…) Co, którzy kochają Boga, jednocześnie najbardziej się go boją. (…) Największy dewoci, którzy wciąż gadają o Bożej miłości, zawsze też grożą piekłem i wiecznym potępieniem.