Cytaty Polaków

Na swoich śmieciach puszył się trochę i dumniał.

Ciągnij się za swój nos, a o cudzy nie dbaj!

Niewidzialny cielesnym oczom, jest on zawsze duchowi memu obecny.

Głowę masz tak napełnioną teoriami, że wygłaszać je potrzebujesz zawsze i wszędzie... Jest to zwykła cecha pierwszej młodości...

I bez tego pewnie już pewno nakłamałeś w życiu jak ostatni faryzeusz.

Nauka ludzkim czynnościom przyświeca.

Praca nieszczęściem nie jest.

(...) z tą ziemią jak z matką spojony i wszystkie pulsy jej życia i losów we własnych losach i żyłach czujący.

Przychodzi czasem chwila, w której z dna duszy ludzkiej podnosi się to, co natura na nim posiała i co czekało tylko promienia, powiewu, aby urość w kwiat, kłos albo strzałę. Promień ten, powiew może nie przybyć i wówczas człowiek kładzie się do mogiły samym sobą nie stawszy się nigdy.

Nie idzie już tu nawet o serca, bo te, tak pod jedwabnymi, jak pod wełnianymi i perkalowymi stanikami, są u tak zwanej płci pięknej drażliwym i zarazem bezbronnym miejscem; byle co zranić je może, byle co zawojować.

Wszyscy na świecie jedni drugich jedzą, nie dziwno, że i was licho jakieś je.

Majątkowych sporów ona mieć nie mogła, nie mając żadnego wcale majątku.

Najlepszy nawet człowiek nie może być w każdej chwili swego życia jednostajnie skłonnym do spełniania dobrych uczynków.

Trzeba być na świecie albo silną i dumną, albo słabą i pokorną. Trzeba mieć dźwigać i chronić godność swą osobistą albo zrzec się do niej wszelkiej pretensji.

Czy Bóg je stworzył, czy ludzie wytworzyli, dość, że istnieją one, te prawdy mówiące mężczyźnie: "Będziesz uczył się, pracował, zdobywał i używał!", kobiecie: "Będziesz cackiem i za igraszkę mężczyźnie służyć!".

Nędzny ród krótko żyjący, którego synowie nawzajem sobie skracają życie! Nieszczęsny ród, zewsząd w ciele swym i w duchu swym zagrożony, którego synowie nawzajem ciałom i duchom swoim grożą! O! Kiedyż będzie inaczej? Czy kiedykolwiek będzie inaczej?

Duszę ludzką od męki na tym świecie i od potępienia na tamtym wyratować...Czy to mała rzecz! O Jezu jaka wielka!

Życie kobiety to wiecznie gorejący płomień miłości - powiadają jedni. Życie kobiety to zaparcie się - twierdzą inni. Życie kobiety to macierzyństwo - wołają tamci. Życie kobiety to igraszka - żartują jeszcze inni.

(…) Gdybyśmy mogli obliczyć się i zgrupować, byłaby z nas bardzo poważna i wcale dobrze uzbrojona mniejszość. O tym upewnić Was mogę, a wiecie dobrze, jakie znaczenie dla rozwoju społeczeństw posiadają silne mniejszości, gdy zgrupowane i zorganizowane, działają łącznie.

[...] wstyd czasem dobry jest, ale czasem niedobry... On dobry wtedy, kiedy człowieka strzeże od grzechu, ale niedobry, kiedy nie pozwala człowiekowi, ażeby on grzech swój naprawił.