Cytaty polskich poetów

Lustro ma zgagę, wszystko mu się odbija.

Ludzkość – to brzmi butnie, i zawodzi okrutnie.

Ludzie mali nie cierpią swojej skali.

Lubiła gorszycieli, jeśli swój fach umieli.

Lubię, gdy mi płacą nie wiadomo, za co.

Lepsze – wrogiem dobrego, gorsze – przyjacielem złego.

Któż by wiedział, że czas leci, gdyby nie lustro i gdyby nie dzieci.

Ktoś tam klaszcze pod borem: to dewotki – ozorem.

Kto śpi, nie grzeszy, więc miła osobo, nie będzie grzechu, gdy prześpię się z tobą.

Kraków jest jak pryzmat, przez który pięknieje ojczyzna.

Kochać ludzi, wszystkich ludzi? O, jak to trudzi!

Kocham bliźnich jak braci – gdy szczodrzy i bogaci.

Kobieta byka strzela, gdy bierze woła za przyjaciela.

Kiedy przechodzi ładna dziewczyna, zaraz mi Amor łuk napina.

Każdy ma całą śmierć, choćby miał życia tylko ćwierć.

Jabłek nie jadam. Zmądrzałem. Adam.

Jeszcze dzień, jeszcze chwila i koniec motyla.

Jestem taki, jak mnie Pan Bóg stworzył. No – trochem świństwa od siebie dołożył.

Jest tylko jedna prawda szczera, w kłamstwach jak w gruszkach się przebiera.

Jej drabina do kariery, ma cztery litery.