Cytaty pisarzy

Jeśli wyeliminujemy wszystko to, co nielogiczne, pozostanie nam to, co prawdziwe.

- Potrzebuję dobrych wieści, Kormak - rzuciła.
- I przychodzisz do mnie?
- Ostatnio stajesz na wysokości zadania. Feruś rozegrałeś wzorowo - pochwaliła go. - Ale tym razem interesuje mnie nasz waginolog.[...] - Nie tak ich określacie w swoim slangu? [...]
- Piczowłaz - oznajmił w końcu. - Lub pochwogrzeb.

Muszę naoliwić umysł, a to potrafi tylko chmiel.

- Mówi się trudno, pije się dalej.

- Zordon się do ciebie odzywał?
- Masz na myśli Kordiana?
- Nie, kurwa, tę amebę w słoiku z Power Rangers...

- Zordon!
Dopiero teraz Oryński uświadomił sobie, że zna ten głos. Obejrzał się przez ramię i zobaczył idącą ku niemu Chyłkę.
- Wołam cię już któryś raz - powiedziała.
- Mam na imię Kordian.
- Zordon, Kordon, jeden pies - rzuciła.

Kiedy Chyłka kogoś nie lubi:
- Niewiary-kurwa-godne – rzuciła.
-Te zawszone suki, te małe kurwiszony…
Przerwała tylko po to, by głęboko się zaciągnąć.

- Dwie cuchnące larwy, wyleniałe ściery, przebrzydłe lampucery i niemyte torby… - kontynuowała Joanna. - Zborsuczałe flądry, od pługa odrąbane muły i jebane bydlądyny bagienne… Jak ktokolwiek może mieć tak nasrane w…
... zwykła swołocz.

Z modlitwą jest trochę jak z mieczem. Muszę wiedzieć, jak go używać.

- Poziom mikromortów w przypadku Zordona wynosi mniej więcej pięćdziesiąt tysięcy
(...)
- Skala, o której mówię, jest czysto naukowa. Mierzy się nią prawdopodobieństwo śmierci. Jeden mikromort to jak szansa jeden do miliona, że kopniesz w kalendarz.
- Ile punktów ma ta rzekoma skala?
- Tyle, ile ludzie mają głupich pomysłów.

Chwilę po tym jak weszli do mieszkania, postawiła na kuchennym stole butelkę tequili Espolón, a obok salaterkę. Wsypała do niej dwie paczki nerkowców, po czym z gracją zasiadła na krześle.
- Zordon! - krzyknęła. - Zrobiłam kolację.
Wyszedł z toalety i spojrzał niepewnie na dzisiejsze menu.
- Za bardzo się nie najemy.
- Nie, ale za to porządnie nawalimy.

(...) jak się wyskakuje z płonącego budynku, raczej nie cieszy się z perspektywy krótkiego lotu, tylko martwi się perspektywą upadku

Żaden prokurator celowo nie strzela sobie w stopę, mimo że niektórzy wyglądają na takich, co lubią się kaleczyć.

Najpierw wbijasz wszystkie bile w twoim kolorze, potem czarną ósemkę. Tyle zasadniczo musisz wiedzieć.
– A jak wbiję twoją?
– Nic się nie stanie.
– A jak czarna wpadnie wcześniej?
– To przegrywasz.
– A jak zdzielę przeciwnika kijem po łbie?
– Wtedy wygrywasz.

- Nie masz zamiaru się wytłumaczyć?
- Nie.
- Bo tylko winny to robi?
- Nie. Bo w ogóle nie zwykłem tego robić.
- Czasem warto.
- Nie wydaje mi się - odparł niewyraźnie Forst. - Przychylni ci ludzie tego nie potrzebują, a wrogowie i tak ci nie uwierzą.
- Mimo wszystko są sytuacje, w których...
- Sytuacje nie mają znaczenia - uciął Wiktor. - Ludzie zawsze słyszą tylko to, co chcą. W dodatku niektórzy za punkt honoru stawiają sobie, by się to nigdy nie zmieniło. (...) - Tak jest w twoim przypadku - dodał Forst. - Założyłeś, że w jakiś sposób zawiodłem twoje zaufanie, i cokolwiek powiem, nie będzie miało znaczenia. Nie zmienisz zdania.

- Wiesz, jak się mówi do sędziów od drugiej instancji w górę?
- Nie mam pojęcia.
- "My lord" albo "my lady". To znacznie więcej niż nasze "wysoki sądzie", prawda?
- Całkiem możliwe.
- W Irlandii mówi się do nich: "The Honourable Mister Justice". W Kanadzie zresztą też, może w innych krajach anglosaskich jest podobnie. Wyobrażasz sobie polski odpowiednik? Czcigodny Panie Sprawiedliwość?
- Byłaby beka.
- To daje pojęcie o tym, jakim respektem darzą tam sędziów. A u nas? - zapytała Chyłka, wskazując na dziennikarzy stojących przed składem orzekającym. Nosili t-shirty i jeansy, a Kordian szybko dostrzegł, że jeden z nich żuje gumę.
- Co kraj, to obyczaj - powiedział.

- Logika podpowiada, że morderca realizuje urojoną misję. Wydaje mu się, że rozpoczął walkę z Synami Ciemności.
- Być może, pani Spock.
- Co?
- Nic, nieważne. Jeśli nie znasz Spocka, nie ma już dla ciebie ratunku.

- Nie za wcześnie na nachodzenie ludzi? - Kordian spojrzał na zegarek.
- To wioska. Tu ludzie wstają, jak zapieje pierwszy kur.
- To część miasta.
- Poważnie?
- Tak, od siedemdziesiątego trzeciego weszli w skład Augustowa. Powiedział mi o tym wczoraj jeden z mieszkańców. I dodał, że miasto to w większości lasy i jeziora, nie budynki.
- Ależ ty mnie potrafisz zainteresować, Zordon.
Stanęli przed drzwiami i Joanna szybko wdusiła przycisk po prawej stronie. Rozległo się mechaniczne dzwonienie, a zaraz potem w progu pojawiła się babinka opatulona kolorową chustą. Miasto jak nic, skwitowała w duchu Chyłka, a potem powiedziała:
- Niech będzie pochwalony.

- I jak zamierzasz ich przekonać?
- Racjonalnymi argumentami i siłą czystej logiki.
- A nie machlojkami, groźbami, umiejętną sofistyką i manipulacją?
- Nie.
- To coś nowego.
- Owszem - przyznała. - I stoi w sprzeczności ze wszystkim, w co wierzę, ale czasem trzeba postąpić wbrew sobie.

Był to jeden z tych wieczorów, kiedy najgorszym miejscem, w którym można być, jest własna głowa.

Martwienie się to niepotrzebny sposób na zużywanie wyobraźni.