Cytaty Polaków

Straszne to czasy, gdy ludzie po lasach wyją, a we wsiach wilcy mieszkają!

Ja zaś wolę życie, bo śmierć to na raz sztuka, od której się żadnym dowcipem nie wykręcisz.

Boże, Ty to widzisz i nie grzmisz?

Błogo mi jest, bo prawdę rzekłszy, po miodzie i węgrzynie nie masz jak słońce na stare kości.

 Leciały w górę skry, skrzesane żelazem, złamki drzewców, proporce, pióra strusie i pawie. Kopyta rumaków osuwały się po krwawych, leżących na ziemi pancerzach i trupach końskich. Kto padł ranny, tego miażdżyły podkowy.

Wojska polskie wysunęły się z lasu i zarośli w składnym szyku bojowym. W przodku stał hufiec tak zwany „ czelny,“ złożony z najstraszniejszych rycerzy, za nim walny — a za walnym piechota i lud najemny. Utworzyły się przez to między hufcami dwie długie ulice, po których przelatywał Zyndram z Maszkowic i Witold. Ten ostatni bez hełmu na głowie, w świetnej zbroi, podobny do złowrogiej gwiazdy lub do gnanego wichrem płomienia.
 Rycerze nabierali tchu w piersiach i osadzali się mocniej w siodłach.
 Bitwa miała tuż nastąpić.

Mój ci jest!

Lecz był to człowiek mający nie tylko ciało, lecz i duszę z żelaza. Umiał łamać innych, umiał i siebie.

Bóg pobłogosławi wszelkim uczynkom mającym na celu dobro Zakonu.

Wola ludzka kończy się tam – gdzie zaczyna się miłość (...)

Tylko takie usta, które już piły ze źródła zwątpień, można przekonać, że zabroniony pocałunek nie jest grzechem.

Oddzielić pożądanie od kochania jest takiem samem niepodobieństwem, jak oddzielić myślenie od bytu. Nawet uczucia religijne, najidealniejsze ze wszystkich, objawiają się przez słowa, klęczenie, całowanie rzeczy świętych; jam zaś chciał, żeby miłość do kobiety wyrzekła się wszelkiego wcielenia, wszelkiego związku z ziemią i istniała na świecie w sposób zaświatowy.

Kto nie umie świecić z wytrwałością słońca, może przynajmniej zabłysnąć, jak meteor.

Kobieta, która umie słuchać, posiada jeden więcej sposób podobania się, bo pochlebia przez to miłości własnej mężczyzny.

Każda walka nuży, a cóż dopiero walka o osobę ukochaną...

W życiu, jak w pociągu – każdy chciał by przejechać na gapę.

Rzeczywistość jest z tej samej przędzy co i marzenia.

Prawda nie ma Ojczyzny, przeto bywa traktowana jak włóczęga.

Jaki korzeń, taka nać, taka córka, jaka mać.

Chłop jak sięga, to przysięga
Jak dostaje, to przestaje.