Confess

Całuje mnie, jakbym była jego płótnem...

Bo czasem bliskość daje ludziom pewną więź, która w przeciwnym razie by nie zaistniała.

Niektóre sekrety nigdy nie powinny przekształcić się w wyznania.

- Boję się, że już nigdy z nikim nie poczuję czegoś takiego.
(...)
- Ja boję się, że poczujesz.

Czasem się zastanawiam, czy śmierć nie byłaby łatwiejsza od macierzyństwa.

- Masz piętnaście lat, Auburn. Myślisz, że to, co do niego czujesz, jest prawdziwe, ale zapomnisz o nim w ciągu miesiąca. Ci z nas, którzy kochali go od dnia jego narodzin, będą musieli do śmierci cierpieć po jego stracie. To z tymi ludźmi powinien teraz być.

To dziwne uczucie wiedzieć w wieku piętnastu lat, że właśnie usłyszało się najbardziej brutalne słowa w całym życiu. Jak piętnastolatka miałaby bronić swojej miłości, kiedy wszyscy tę miłość lekceważą? Nie da się obronić braku doświadczenia i młodego wieku.

Kiedy jestem przy Tobie, myślę o wszystkich wspaniałych rzeczach, które mógłbym robić bez Ciebie.

Myślę o tobie za każdym razem, kiedy on mnie całuję...

Wiem, co przemyka mi przez głowę, i jest to wyłącznie ogromne rozczarowanie. Nie tyle aresztowaniem, ile tym, że zawiodłem Auburn. Sprawia wrażenie osoby wiodącej życie, w którym wielu ludzi sprawia jej zawód, i szlag mnie trafia, że dołączę do ich grona.

Nie patrzę, jak wychodzi. Mam uczucie, że mój oczywisty brak doświadczenia zabił właśnie całą atmosferę, która się wytworzyła. I nie jestem za to zła na siebie. Jestem zła na niego. Jestem zła, że studzi go to, że nie jestem bezpośrednia i się na niego nie rzucam. Jestem zła, że dostaje telefon, najprawdopodobniej od Hannah, i natychmiast wykorzystuje go jako pretekst do wzięcia nóg za pas.

Czasem tęsknię za nimi tak, że boli mnie tu. Mam wrażenie, jakby ktoś ściskał mi serce z siłą całego cholernego świata.

Jeśli istnieje Bóg to moim zdaniem bardziej obraża go religia niż ateizm.

- I jeśli jedna noc z tobą to wszystko, co mogę dostać, to wezmę i to. (…) Wezmę wszystko, co będziesz skłonna mi dać. Bo wiem, że jeśli stąd wyjdziesz, to za dziesięć lat… za dwadzieścia… wracając myślami do dzisiejszej nocy, będziemy żałowali, że nie posłuchaliśmy naszych serc.
- To mnie właśnie przeraża (…). Boję się, że jeśli raz posłucham głosu serca, nigdy nie będę go już w stanie zignorować.

Popieprzone, co? Uczymy dzieci, że skarżenie na kogoś jest złe, ale jako dorośli jesteśmy za to nagradzani.

Potrzebna pomoc.
Zainteresowani - proszę pukać.
ROZPACZLIWIE POTRZEBNA!!
WALCIE W CHOLERNE DRZWI!!

Długie spacery skłaniają mnie do rozmyślań nad swoim życiem, a moje życie skłania mnie do płaczu.

Nazywam to "powierzchowną przyjaźnią". Kiedy przyjaźń stanowi jedynie fasadę, a wewnątrz odczuwa się wrogość.

Obracam obraz z powrotem do siebie i przejeżdżam po nim palcami. Dotykam przestrzeni między dwiema dłońmi i myślę o wszystkim, co je rozdziela.
I ze względu na nią mam nadzieję, że Adam ma rację. Mam nadzieję, że Auburn ma drugie przeznaczenie.
Bo na nie zasługuje.

- Naprawdę masz na drugie Mason?
Przytakuje. O ile mi wiadomo, w imieniu Mason nie ma nic dziwnego, więc nie mam pojęcia, czemu Owen wykonuje religijne rytuały.
- Mamy takie samo drugie imię-mówi.

- Wierzysz w przeznaczenie tato?
Mruga oczami.
- Ja do momentu, w którym ją ujrzałem, nie wierzyłem. Ale to się zmieniło, kiedy tylko wyjawiła mi swoje imię. - Gryzę przez chwilę wnętrze policzka, po czym ciagnę: - Ma takie samo drugie imię jak ja.