Cytaty polskich pisarzy

(...) Mó​wić do ko​goś, kto nie ro​zu​mie, to pró​bo​wać otwo​rzyć zamek źdźbłem tra​wy, to kro​ić chleb ga​łąz​ką ba​zy​lii, wkrę​cać ża​rów​kę w pta​sie gniaz​do, wkła​dać dys​kiet​kę mię​dzy dwa kamie​nie. Da​rem​nie.

(...) Człowiek jest ledwie powodem, dla którego te wszystkie rzeczy znalazły się tutaj, tylko figurą, która przemieszcza rzeczy w czasie i przestrzeni.

Każdy człowiek nosi w sobie zaczątki różnych osobowości, są to jakby niewykiełkowane zalążki zupełnie innych, potencjalnych ludzi.

Filozofowie, to poeci, którzy ze swoich przeczuć tworzą systemy.

Cierpienie zawsze bierze się z poczucia niemocy i ograniczenia.

Poznanie daje wolność, ale nie daje bezpieczeństwa.

Żyć czy przyglądać się życiu?

Filozofia jest prywatnym dążeniem do prawdy.

Prawda ze swej natury jawi się ludzkiemu umysłowi jako płynna i zmienna, jest bowiem niezwykle złożona.

Lecz na jawie ludzie potrzebują sensu, ponieważ są więźniami czasu.

Słowo pisane ręcznie jest wymemłane, druk natomiast mówi dobitnie i wyraźnie.

(...) znak i błogosławieństwo - nigdy nie móc krzyczeć w świecie, w którym ludzki głos jest zawsze tylko głosem wołającego na pustyni.

Bóg tak stworzył świat, żeby ten nam podpowiadał, co mamy robić.

Życie należy uczynić apetycznym.

Domagał się współczucia. Lecz bogowie go nie znają. Znają wszystkie inne uczucia świata, ale tego nie. Żeby współczuć, trzeba być samemu słabym i znać cierpienie; trzeba upaść, przewrócić się, trzeba umieć płakać.

Świat wcale nie pochodzi od dobrego Boga. Bóg stworzył to wszystko przez przypadek i odszedł.

Gdyby śmierć była tylko zła, ludzie całkiem przestaliby umierać.

Przeczytanie pierwszego zdania [książki] traktowała jako podpisanie kontraktu czy złożenie ślubu, że dotrwa do końca. Nie było już odwołania. Póki ujawnienie mordercy nas nie rozłączy.

Zdarza się, że nie rozpoznaję własnych śladów na śniegu i wtedy pytam: kto tędy chodził? Kto stawiał te kroki? Myślę, że to dobry Znak tak nie poznawać siebie.

To, że coś zdobywamy, że stajemy się bogatsi, to największe złudzenie. W rzeczywistości najbogatsi jesteśmy w momencie swego urodzenia, potem już tylko tracimy.

Ludzie biorą się z kurzu i w kurz się rozpadają.

Zawsze byli wariaci i byli normalni, a gdzieś pomiędzy nimi - my, cierpliwi pomagacze.

Byli to rzeczywiście ludzie ze studni – tacy, co wpadli do niej dawno temu i teraz na jej dnie urządzali sobie swoje życie, myśląc, że studnia jest całym światem.

Rewolucje nie lubią wariatów, bo same są śmiertelnie poważne.

Gdyby przyjrzeć się porządkowi świata od tej strony, łatwo można zauważyć, że żyjemy w dziwnym ustroju - oto powstało coś w rodzaju nowego systemu klasowego: u władzy są psychopaci, narzucający swą hierarchię wartości całkowicie od nich odmiennym wrażliwym neurotykom, którzy w świecie tych pierwszych czują się wyobcowani i nie dają sobie w nim rady, a zatem właściwie nie mają szans, by upomnieć się o swoje.

Z punktu widzenia natury nie ma istot pożytecznych i niepożytecznych. To tylko niemądre rozróżnienie stosowane przez ludzi.