Cytaty pisarzy

I tak bez końca. Ja zaczynam czuć nienawiść do krowy, a krowa zaczyna nienawidzić mnie. To jest właśnie wszechświat dżdżownicy.

Nawet jeśli stracę Cię na zawsze, nigdy o tobie nie zapomnę. Będziesz żył w moim sercu aż do mojej śmierci.

Nasze serca nie są z kamienia. Kamienie mogą kiedyś rozsypać się w proch. Mogą stracić kształt. Ale serca się nie rozsypują. Są pozbawione kształtu, możemy je sobie wiecznie przekazywać, czy są dobre czy złe.

Może przedmioty nieożywione stają się jeszcze bardziej nieożywione, gdy ludzie odwrócą od nich wzrok.

- Tej odległości nie da się wymierzyć liczbami.
- Jak odległości dzielącej ludzkie serca.

Nie można wymazać ani zmienić historii. To byłoby równoznaczne z zabiciem samego siebie.

Za każdym razem, gdy do ogródka przylatywał ptak nakręcacz i nakręcał sprężynę, pogłębiał się stopień zamętu na świecie.

- Strasznie to wtedy przeżyłeś, ale czy nie sądzisz, że czas już sobie z tym poradzić?
- Poradzić sobie - powtórzył Tsukuru. - Co to konkretnie znaczy?

Aomame przypomniała sobie wczorajszą noc. Odbytnica wydawała się jeszcze lekko nadwrażliwa po penetracji. Czy takie wspomnienia naprawdę ogrzeją ją na starość?

Nie ma sprawy, da się zjeść, jeśli się otrzepie z kurzu.

Jej oczy, jak szare chmury odbijające się na spokojnej powierzchni jeziora, mają kolor samotności.

Czas mija z każdą chwilą. Przepadają okazje. Ale za pieniądze czas można kupić. Jeżeli człowiek chce, może także sobie kupić wolność. Czas i wolność to dwie najważniejsze rzeczy, które da się kupić za pieniądze.

Bo na świecie jest znacznie więcej ludzi, którzy robią rzeczy niepotrzebne, niż tych, którzy robią pożyteczne.

Nie wróci już ta samolubna, chodząca własnymi drogami uroda charakterystyczna dla dorastających dziewczyn.

Na tym świecie ludzie szybko nużą się tym, co jest nudne, a to, co ich nie nuży, zazwyczaj jest nudne. W moim życiu jest może miejsce na nudę, ale nie na znużenie.

Na pewno czas nie płynie po kolei, jak litery w alfabecie, A,B, C...,tylko to tu sobie popłynie, to tam.

Zapada długie milczenie. Trwa tak długo, jakby ktoś poszedł na drugi koniec długiego wąskiego pokoju, wyjął słownik, coś w nim sprawdził i wrócił.

Fiodor Dostojewski z nierównaną delikatnością opisywał ludzi opuszczonych przez Boga. W tym żałosnym paradoksie, że człowiek, który stworzył Boga, zostaje przez niego opuszczony, dostrzegł wartość ludzkiej egzystencji.

Pomyśl jutro o tym, o czym możesz pomyśleć jutro.

Dla mnie życie skończyło się, kiedy miałam dwadzieścia lat. Reszta to były jedynie niekończące się reminiscencje. Jakby mroczny, pełen zakrętów, prowadzący donikąd długi korytarz. Lecz musiałam je przeżyć. Przyjmowałam każdy pusty dzień i pustym go żegnałam. Ciągnęły się dni, a ja zrobiłam wiele niesłusznych rzeczy. Nie, szczerze mówiąc, mam wrażenie, że zrobiłam wyłącznie niesłuszne rzeczy. Przez pewien czas żyłam zamknięta wewnątrz. Jakbym żyła na dnie głębokiej studni. Przeklęłam, znienawidziłam wszystko na zewnątrz. W pewnym momencie wyszłam z niej i udawałam, że żyję. Wszystko przyjmowałam, szłam przez życie, nic nie czując (...) ale to wszystko nie miało znaczenia. Wszystko minęło w mgnieniu oka. Nic nie zostało poza bliznami po kilku rzeczach, którymi gardziłam i które zmarnowałam.