1Q84 - t. 3

- Dziękuję bardzo - powiedział Ushikawa i uśmiechnął się uśmiechem równie pozbawionym treści, jak jego stanowisko na tej wizytówce.

Zaczyna mi się wydawać, że moje szare komórki są jak tofu, któremu minął termin przydatności do spożycia.

Ludziom dane są pragnienia, a oni czynią je paliwem i celem swego życia. Nie mogą żyć bez nadziei.

Wszystkie przyjemności są do siebie podobne, lecz każde cierpienie jest bolesne na swój sposób.

Życie jest jedynie rezultatem serii irracjonalnych, a czasami całkowicie przypadkowych wydarzeń.

Niekiedy czas płynie tak powoli i sugestywnie, że trudno to znieść. A niekiedy przeskakuje po kilka stopni naraz.

- Pan Sowa jest bóstwem strzegącym lasu, ma wielką wiedzę, więc przekazuje nam mądrość nocy - oznajmiła dziewczyna

No ale i tak muszę żyć do czasu, kiedy przyjdzie mi umrzeć, a mogę żyć tylko tak, jak potrafię.

Ptaszki nieustannie przesuwały się z miejsca na miejsce, jakby zmieniały nuty na pięciolinii.

Najważniejsze było, że pewien człowiek odszedł z tego świata, a pozostali musieli ów fakt wyryć w swojej świadomości.

Ludzie czują naturalny szacunek dla zmarłych. Przed chwilą udało im się bowiem dokonać wielkiego czynu - umrzeć

Jeśli nie przyjmie bólu, nie dozna ciepła. To była wymiana - coś za coś.

Bez Fukaeri mieszkanie wydawało się nienaturalnie ciche i nie mógł usiedzieć na miejscu. Kiedy z nim mieszkała, nie czuł specjalnie jej obecności. Tengo jak to Tengo, żył w takim samym rytmie jak zwykle, ona też żyła swoim życiem. Ale kiedy odeszła, zauważył, że została po niej pustka w kształcie człowieka.

- Tej odległości nie da się wymierzyć liczbami.
- Jak odległości dzielącej ludzkie serca.

Bo na świecie jest znacznie więcej ludzi, którzy robią rzeczy niepotrzebne, niż tych, którzy robią pożyteczne.

Zapada długie milczenie. Trwa tak długo, jakby ktoś poszedł na drugi koniec długiego wąskiego pokoju, wyjął słownik, coś w nim sprawdził i wrócił.

Rzeczywisty świat to ten, na którym po ukłuciu igłą płynie czerwona krew.

Wspomnienia wracały, ciągnąc za sobą ciężki bagaż.

Bóg, którzy jej strzeże, ma czasami ręce splamione krwią.

Dwadzieścia lat to długo. Wiele może się zdarzyć. Wiele rzeczy się rodzi, równie wiele zanika. Te, które pozostają przeobrażają się lub zmieniają kształt. Długie lata. Ale dla zdecydowanego serca to nie jest za długo.