Cytaty polskich pisarzy

Człowiek jest atakowany coraz większą ilością informacji, które mają coraz mniejsze dla niego znaczenie.

Człowiek, gdy ma wybór, wybiera zwykle dobro. Zło wybiera wtedy, gdy wydaje mu się, że nie ma wyboru.

Człowiek dobrze mówi o innych, gdy im nie zazdrości i stąd wziął się zapewne zwyczaj chwalenia nieboszczyków.

Człowiek biedny ceni sobie każdą złotówkę, bogaty – każdy grosz.

Cywilizacja choruje na progerię.

Cel, który musi uświęcać środki, godzien jest tych środków.

Bóg tworząc mężczyznę, wprawiał się.

Biedacy zawsze żyją ponad stan.

Alkohol jest jedyną cieczą, która posiada szczególną właściwość – płynie od dołu ku górze.

Aforyzm to takie oczywiste stwierdzenie, na które nikt wcześniej nie wpadł.

Zostanie po mnie pusty pokój
I małomówna, cicha sława.

Wszelką radość płaci się smutkiem jej zgonu.

Wielkie jest tylko to, co ponad siły.

Woń jest konaniem kwiatów.

Wolność nie jest ulgą lecz trudem wielkości.

To, czego się nie widzi, istnieje przede wszystkim.

Śmierci tak potrzeba uczyć się jak życia.

Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie.

O to chodzi jedynie,
By naprzód wciąż iść śmiało,
Bo zawsze się dochodzi
Gdzie indziej, niż się chciało.

O, te wszystkie drobne, małe rzeczy,
Z których każda rani i kaleczy,
Tak bezpłodna, a jątrzy i skrzeczy.