Cytaty francuskich pisarzy

Bo miłość jest jak drzewo: sama z siebie rośnie, głęboko zapuszcza korzenie w całą istotę człowieka i nieraz, na ruinie serca, dalej się zieleni.

Bieda, jeśli nie wypaczy młodości, działa na nią wspaniale, bo kieruje całą siłę woli ku wysiłkowi, a całą duszę ku szczytnym pragnieniom. Bieda szybko obnaża materialną stronę życia i wykazuje jej ohydę; stąd niewysłowione wzloty ku życiu idealnemu.

(...) bezprawiem jest wszystko poza dwoma prawami: przede wszystkim prawem człowieka, następnie prawem narodu.

Bezlitosna, uczciwa radość fanatyka wśród najsroższego okrucieństwa zachowuje jakiś blask ponury i godny szacunku.

Bezczelność wypływa z uczucia wstydu.

A bezdenna rozpacz i najwyższa inteligencja tworzą szczególnie niebezpieczne połączenie krańcowości.

Architektura to zapis wspaniałych idei ludzkości. W tej obszernej księdze swe miejsce ma nie tylko każdy symbol religijny, ale także każda myśl człowiecza.

Nie tępcie występku, jeżeli chcecie mieć czarujące kobiety – oto reguła. W przeciwnym wypadku podobni będziecie głupcom, co niszczą gąsienice, przepadając za motylami.

Nienawidzę kościoła, kocham ludzi, wierzę w Boga.

Nie ma na świecie nic równie potężnego jak pomysł, którego czas właśnie nadszedł.

Nic nie tworzy przyszłości tak jak marzenia.

Największe szczęście to pewność, że jesteśmy kochani ze względu na nas samych, albo raczej pomimo nas samych.

Na pewnym stopniu urody ciało ma nieomal prawo do nagości, spowija je bowiem zasłona z blasku.

Można stawić opór najazdowi armii, ale nie inwazji myśli.

Muzyka wyraża to, co nie może być wypowiedziane i co nie może być stłumione.

Miłość jest to źródło wszystkich cnót ludzkich.

Miłość nawet wśród swoich smutków sama w sobie jest pociechą.

Mężczyźni polują, kobiety łowią.

Marzenia wielkich ludzi są nabrzmiałe przyszłością. Myśliciele śnią w zgodzie z tym, co ma być.

Kochać to jedyna rzecz, mogąca zapełnić wieczność. Nieskończoność potrzebuje bezkresów.