Cytaty filozofów

Rozpusta. — Matką rozpusty nie jest radość lecz brak radości.

Zwiesz się wolnym? Myśl, co tobą włada, usłyszeć pragnę, nie zaś, iż z jarzma jakiego umknąć się zdołałeś.

Grzeczność, serdeczność, uprzejmość
przenika do serca ludzi.
A zgryźliwość i kłótliwość
powszechną nienawiść budzi.

Widzieć wiedzę przez optykę artysty, sztukę jednak przez optykę życia...

Istnieją wyżyny ducha, z których tragedia nawet przestaje wydawać się tragiczną.

Zła to wdzięczność dla nauczyciela, kiedy zawsze zostaje się jedynie uczniem.

Życie bez muzyki byłoby pomyłką.

Sąd o piękności jest krótkowzroczny, widzi tylko skutki najbliższe.

W oczy twe, życie, patrzyłem ostatnio! I zdało mi się, że tonę w głębi niezgłębionej.

Przestajemy się cenić, gdy się zwierzamy.

Sumienie zastępcze.
Jeden człowiek jest dla drugiego człowieka sumieniem jego, wtedy to zwłaszcza ważne, gdy ów drugi jest bez sumienia.

Największe wydarzenia - to nie nasze najgłośniejsze, lecz najcichsze godziny.

Więcej jednak odwagi potrzeba, aby skończyć ze sobą, niż by skończyć nowy wiersz; wiedzą to wszyscy lekarze i poeci.

Im wyżej się wznosim, tem mniejszymi wydajemy się tym, którzy latać nie mogą.

Przeciwko dialogowi jest zaplanowane taktyczne kłamstwo, które nadużywa człowieka, używa fałszywych form propagandowych, rozjątrza agresywność. Dialog staje się bezowocny, kiedy strony kierują się ideologiami, które są przeciwne godności ludzkiej, które w walce widzą główny motor historii, w sile źródło prawa, a w podziale na przyjaciół i nieprzyjaciół ABC polityki. Dialog nie jest chwytem taktycznym, ale szczerym wysiłkiem, by dać odpowiedź i doprowadzić do zgody pośród strapienia, bólu i zmęczenia tak wielu ludzi spragnionych pokoju.

Sztuczna inteligencja nigdy nie będzie świadoma.

Bogurodzica‎ ‎jest‎ ‎najstarszym‎ ‎pomnikiem‎ ‎polskiej‎ ‎literatury.‎ ‎Historia literatury‎ ‎pozwala‎ ‎nam‎ ‎ustalić‎ ‎najstarsze‎ ‎zapisy‎ ‎tej‎ ‎wspaniałej‎ ‎pieśni-orędzia‎ ‎na‎ ‎wiek‎ ‎XV.‎ ‎Mówię:‎ ‎pieśni-orędzia,‎ ‎ponieważ‎ ‎Bogurodzica jest‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎pieśnią.‎ ‎Jest‎ ‎równocześnie‎ ‎wyznaniem‎ ‎wiary,‎ ‎jest‎ ‎polskim symbolem,‎ ‎polskim‎ ‎Credo,‎ ‎jest‎ ‎katechezą,‎ ‎jest‎ ‎nawet‎ ‎dokumentem chrześcijańskiego‎ ‎wychowania.‎

Historia‎ ‎‎świadczy‎ ‎o‎ ‎tym,‎ ‎że‎ ‎Polacy‎ ‎byli‎ ‎zawsze‎ ‎narodem‎ ‎rycerskim.‎ ‎Nie szukali‎ ‎wojny,‎ ‎nie‎ ‎prowadzili‎ ‎na‎ ‎ogół‎ ‎wojen‎ ‎zaborczych,‎ ‎ale‎ ‎umieli‎ ‎bo hatersko‎ ‎walczyć‎ ‎w‎ ‎obronie‎ ‎zagrożonej‎ ‎wolności‎ ‎i‎ ‎niepodległości.

Czym jest kultura? Kultura jest wyrazem człowieka. Jest potwierdzeniem człowieczeństwa. Człowiek ją tworzy - i człowiek przez nią tworzy siebie. Tworzy siebie wewnętrznym wysiłkiem ducha: myśli, woli, serca. I równocześnie człowiek tworzy kulturę we wspólnocie z innymi ludźmi. Kultura jest wyrazem międzyludzkiej komunikacji, współmyślenia i współdziałania ludzi. Powstaje ona w służbie wspólnego dobra - staje się podstawowym dobrem ludzkich wspólnot.

Pocałunek złożony na ziemi polskiej ma jednak dla mnie sens szczególny. Jest to jakby pocałunek złożony na rękach matki - albowiem Ojczyzna jest naszą matką ziemską. Polska jest matką szczególną. Niełatwe są jej dzieje, zwłaszcza na przestrzeni ostatnich stuleci. Jest matką, która wiele przecierpiała i wciąż na nowo cierpi. Dlatego też ma prawo do miłości szczególnej.