Sztuka kochania (Owidiusz)

Tłum. Julian Ejsmond

Miłość, słaba na początku,
gdy przechoǳi w nawyknienie,
coraz barǳiej potężnieje,
zmienia się w żywe płomienie.

Miłość jest obrazem wojny.
Tchórze opuszczą jej znaki.
W słodkich obozach kochania
musisz znosić trud wszelaki.

Przez kłótliwość żona męża
tam, gǳie pieprz rośnie, wygania.
Na pewno by sieǳiał w domu
mając słodycz jej kochania.

Grzeczność, serdeczność, uprzejmość
przenika do serca luǳi.
A zgryźliwość i kłótliwość
powszechną nienawiść buǳi.

I tobie, młoǳieńcze cudny,
niezadługo włos zbieleje.
Zmarszczki lica twe pokryją,
wiatr rozwieje twe naǳieje…

Bądź miłym, bęǳiesz kochanym.
Łącz ciała i duszy piękno,
albowiem zalety ducha
nawet czasu się nie zlękną.

Kobieta przenigdy pierwsza
kochanków swoich nie łowi.
Lecz lubi być zaczepioną
i poddać się kochankowi.

Miłość zakazana nęci
równie mężów, jak ǳiewice.
Mąż ukrywa swoje żąǳe,
lecz ǳiewice zdraǳa lice.

Aby sąǳić o piękności,
bezpieczniej poczekać do dnia.
Noc i wino — źli doradcy.
Zwodniczy ma blask pochodnia

Powinieneś zaspokoić
ciekawość twego ǳiewczęcia
mówiąc o tym, o czym nie masz
nawet słabego pojęcia.

Tak kobiety do teatru
śpieszą rzeszą nieprzebraną.
Każda wiǳieć chce — lecz każda
pragnie zwłaszcza być wiǳianą.

Ty, co kobiecej piękności
szukasz wśród ziemskich padołów,
naucz się znajdować miejsca,
gǳie obfity bęǳie połów…

Gdy od więzów jesteś wolny,
korzystaj z pomyślnej chwili,
wybierając tę, czar której
całe życie twe umili.

Sztuką jest kierować okręt
przez oceanu otchłanie.
Sztuką - jazda na rydwanie.
Sztuką jest też miłowanie…