Makbet

Na całym teraz półobszarze świata
Natura zdaje się być martwa i strasznie
Marzenia szarpią snu cichą zasłonę.

Dobra
Chęć nasza była niewolnicą braku
Przygotowania; gdyby była mogła
Swobodnie działać, byłoby inaczej.

(...) już dzwona wezwanie
Daje mi sygnał. Nie słysz go, Dunkanie,
Bo tego dzwona melodia straszliwa
Do nieba ciebie albo do piekła wzywa.

Ja się odgrażam, a on jeszcze żyje:
Żar czynu studzi jałowe ględzenie.

Natura życie daje nam w dzierżawę - nie na wieczystą własność.

[akt III, scena II].

Niech Pan Bóg łaski Ci udziela: zmieniaj zło w dobro, wroga w przyjaciela!

[akt II, scena IV].

Zamiast rozpłatać żmije, trzeba było zabić: zrośnie się, będzie znowu dawnym gadem.

[akt III, scena II].

Nic - nic się w życiu na lepsze nie zmienia, jeśli nie cieszą spełnione pragnienia.

[akt III, scena II].

Nie jest złodziejem ten, kto się wykrada z potrzasku, w którym zamyka go zdrada.

[akt II, scena IV].

Mordercza strzała jest wciąż jeszcze w locie, więc najbezpieczniej zejść z linii rażenia.

[akt II, scena III].

Picie, że tak powiem to ojciec duchowy trzech rzeczy (...) Ano czerwonego nosa, senności i tego, że sikać się chce. Co się tyczy czwartej dziedziny, jaśnie panie, znaczy rozpusty, to tutaj sprawa robi się złożona: w miarę picia ochota rośnie, ale poziom wykonania spada.

[akt II, scena III].

Bo ciało nasze jak ogród,
a wola jest ogrodnikiem.
Możemy zasiać pokrzywę lub sałatę;
możemy posadzić hyzop
i plewić tymianek;
uprawiać jedno ziele albo się rozproszyć
na wszystkie zioła;
możemy nawozić nasz ogród starannie i pieczołowicie
lub też zostawić odłogiem
Od naszej woli jedynie zależy,
co z nim zrobimy!

Umierał jak ktoś,
Kto śmierć na pamięć zna jak aktor rolę.

Chodźmy świat okpić poczciwie i szczerze,
Kłamstw skrytych w sercu twarz kłamliwa strzeże.
(Akt I Scena VII).

Nie raz ciemności narzędzia,
Żeby do naszej pociągnąć nas zguby,
Prawdę nam mówią; chwytają nam dusze
Zwodną ponętą uczciwych drobnostek,
Aby nas potem popchnąć w ciemną przepaść.

Najpierw kocioł okrążymy,
Zatrute kiszki wrzucimy,-
Ropucha, co z całej mocy
Przez trzydzieści dni i nocy
Mozolnie swój jad sączyła
I pod głazem zimnym żyła,
Teraz pierwsza w kocioł wpadnie,
By się zagotować na dnie.

Natura nawet dobra i uczciwa
Może się potknąć na rozkaz mocarza.

Mózg mój i serce, choćby świat był wrogi, nigdy nie zwątpią i nie zadrżą z trwogi. (akt V, scena III w przekładzie S. Barańczaka).

Śpieszmy się, pędźmy chyżym lotem,
Bo stara będzie wnet z powrotem.

O wściekłości! Spal mi mózg! Soli łez, straw mi zmysł wzroku!