O wściekłości! Spal mi mózg! Soli łez, straw mi zmysł wzroku!

Rozszerzenie Unii Europejskiej na Wschód, a także dążenie do stabilizacji monetarnej powinny prowadzić do coraz ściślejszego wzajemnego powiązania narodów, przy zachowaniu tożsamości i historycznych tradycji każdego z nich, tak by mogły dzielić się niejako dziedzictwem wartości, które ukształtowało się przy ich współudziale, a do którego należy godność człowieka, jego podstawowe i niezbywalne prawa, nienaruszalność życia, wolność i sprawiedliwość, zmysł solidarności i odmowy dyskryminacji kogokolwiek.

Jestem wojownikiem, a prawdziwi wojownicy takich obaw nie mają.

Ponieważ to, co dotyczy człowieka, jest dla nieśmiertelnego czymś dziwnym. Człowiek patrzy odmiennie od nas, jego zmysł proporcji jest zupełnie inny, a poczucie wartości tak dalece różni się od naszego, że mimo naszych dużych możliwości intelektualnych, nie wydaje się prawdopodobne, żeby nawet najmędrszy z nas mógł kiedykolwiek to zrozumieć.

Teraz mniej mnie będzie rozpraszało.

Przytoczę taki obrazek obyczajowy, który moim zdaniem dobrze ilustruje to, co się teraz dzieje w polskiej polityce. W jednym z teatrów na próbie Kalina Jędrusik zapaliła papierosa. Na scenie nie wolno palić papierosów. Zbliżył się strażak i powiedział: „Proszę zgasić papierosa, bo tu nie wolno palić”. A Kalina jak Kalina – z wdziękiem odparła: „Odpierdol się, strażaku”. I on strasznie się zamyślił, poszedł za kulisy i tam trwał jakiś czas. Potem nabrał powietrza, wrócił na scenę, ale tam już nie było Kaliny, tylko Basia Rylska. On jednak tego nie zauważył, bo oczy zaszły mu bielmem z wściekłości, i krzyknął do Rylskiej: „Ja też potrafię przeklinać, ty kurwo stara!” Kompletnie zdumiona Basia pobiegła do Edwarda Dziewońskiego, który był reżyserem spektaklu, i powiedziała mu, że strażak zwariował, bo ją zwyzywał bez żadnego powodu. Dziewoński strasznie się zezłościł, poszedł do strażaka i powiedział: „A pan jest chuj!” Przy czym strażak na posterunku też już był inny. Więc tak wygląda życie polityczne w naszym kraju.

Nie było nikogo przed nim ani po nim takiego jak Marlon Brando. Dar był ogromny i nieskazitelny, jak [Pablo Picasso]. Brando był geniuszem, który był początkiem i końcem własnej rewolucji. Nie poganiano go. Miał niesamowity dar w samym swoim bezruchu. Byłem w liceum, kiedy zobaczyłem Dzikiego (1953). Zmienił moje życie na zawsze...monumentalny artysta. Nie było sposobu, aby pójść w jego ślady. Był po prostu zbyt wielki i zbyt daleko poza zasięgiem wzroku. Naprawdę wstrząsnął światem, a jego wpływ będzie trwał jeszcze długo.

Wiedza wiąże się bowiem ze świadomością; świadomość wymaga idei i pojęć; pojęcia wymagają obrazów, obrazy zaś zmysłu wzroku, a zatem i organu widzenia.