Cytaty Brytyjczyków

Może taka właśnie jest natura śmierci - zastanawiała się sennie Henrietta. - To, co nazywamy osobowością, jest przez kogoś ukształtowane; stanowi odzwierciedlenie czyjejś myśli.

Kobiety uwielbiają się poświęcać, nie znoszą jednak, jeśli nie docenia się ich ofiary.

Miał sztuczną szczękę i kłapał nią podczas posiłków. Można nie znosić kogoś za mniejsze przewinienia.

Człowiekowi może się wydawać, że ceni przede wszystkim wartości moralne, jednak gdy się zakocha, jego pierwsza reakcja jest zupełnie pierwotna - najważniejsze są walory fizyczne.

Zawsze istnieje jakiś nowy, wspaniały świat [...] ale tylko dla wybranych ludzi. Dla szczęśliwych. Dla tych, którzy niosą w sobie tworzenie tego świata.

Tkliwe serca bardziej się liczą niż korony królewskie.

Jednakże słowa mają to do siebie, że odpowiednio dobrane potrafią przysłonić ohydę nagich faktów.

- Niektórzy ludzie, dochodząc do fortuny, przywiązują do niej nadmierne znaczenie.

Młyny boże mielą powoli...

Motyw i sposobność nie wystarczą. Trzeba mieć poza tym usposobienie zbrodniarza.

Kiedy tylko pojawia się szansa osiągnięcia porozumienia czy jakakolwiek oznaka opadania fali nieufności, ma miejsce jakiś incydent, który jedną stronę pogrąża na powrót w podejrzliwości, a drugą w histerycznym strachu. To nie są przypadkowe rzeczy Victorio, to celowa działalność zmierzająca do konkretnych skutków.

Pieniądze, dziecino, są kluczem do wszystkiego, co się dzieje na świecie. Lekarz bada puls, by znaleźć klucz do stanu zdrowia pacjenta, pieniądze są takim pulsem każdej działalności czy sprawy. Bez nich nic nie posuwa się naprzód.

Kto powinien ustrzec młodość przed bólem śmierci? Młodość nie potrafiła, nie mogła ustrzec się sama. Czy oni dwoje wiedzieli zbyt mało, czy może zbyt wiele? I dlatego wydawało im się, że wiedzą wszystko...

(...) To szaleństwo, istne szaleństwo.
- Ale w końcu - dodał Morganthal ponuro - cały świat jest zwariowany.

Kamienista jest droga grzesznika.

Nic się nigdy nie kończy, dopóki nie skończy się dobrze.

Człowiek uczy się do śmierci.

Wiem, w czym sęk (...) Uwierzyłeś lekarzom. Po co? Oni nie wiedzą nic albo w sam raz tyle, żeby narażać ludzi na niebezpieczeństwo.

Herkules Poirot westchnął. Ściganie bezlitosnego mordercy dalekie było od tego, co uważał za przyjemne spędzanie wolnego czasu. Zreflektował się, że wysilanie umysłu z głębin fotela to coś bardziej w jego stylu, niż zastawianie w górach sideł na dzika.

Jak piszę książki, co ja mogłabym powiedzieć na ten temat? O czym tu mówić? Najpierw trzeba coś wymyśleć, a potem zmusić się, siąść i to napisać. I wszystko. Powiedziałabym to w trzy minuty i potem odczyt by się skończył, a wszyscy byliby rozczarowani. Nie mogę zrozumieć, dlaczego ludzie chcą, żeby pisarz mówił o pisaniu. Uważam, że rzeczą pisarza jest pisać, a nie mówić.