Cytaty Brytyjczyków

Każdy ma w końcu swoje Waterloo — odparł Dick. — To zależy od modelu. Sheila Webb wydaje się być w twoim typie.

Każdy człowiek z twórczym usposobieniem musi pragnąć zmian.

Jest w nauczycielkach coś. co mnie denerwuje — rzekł sierżant. — Panicznie się ich bałem, będąc dzieciakiem. Znałem jedną, która była wcielonym diabłem. Taka zarozumiała i pretensjonalna, że nigdy nie można było pojąć, czego właściwie chce nas nauczyć

Moje dziecko! Jesteś nieszczęśliwa. Dlaczego? – zapytała chora.
– Ależ nie...Skąd znowu – wstała, odeszła w stronę okna. – Ciociu Lauro, powiedz, tak z ręką za sercu, czy sądzisz, że miłość zawsze jest radosna?
Twarz pani Welman spoważniała:
– W takim sensie, jak ty rozumiesz, Elinor...nie, zapewne nie. Gwałtowne ukochanie innego człowieka daje zazwyczaj więcej smutku niż radości. Ale trudno, moja droga, uniknąć takiego doświadczenia. Ktoś, kto nigdy nie kochał naprawdę, nie poznał życia.

Sądzę, że tak czy inaczej zawsze można mieć coś z życia, gdy bardzo się tego pragnie.
— Absolutna racja — powiedziała panna Percehouse. — Trzeba spojrzeć na życie pod innym kątem, to wszystko.

[...] wiedział o bardzo wielu rzeczach, ale nie znosił się do
tego przyznawać.

Macie takie przysłowie — odparł niedbale Poirot — że Anglik ukrywa tylko jedną rzecz: miłość.

Czy pan jest oburęczny? — zapytała Socks pełna podziwu.
— Oczywiście, potrafię pisać równie dobrze obiema rękami.
— Obiema naraz?
— To byłoby niepraktyczne — wyjaśnił sir Oswald.
— Prawda — przytaknęła Socks po namyśle. — To byłoby zbyt subtelne.
— To mogłoby się przydać w ministerstwie — zauważył O’Rourke. — Prawa ręka nie wie, co robi lewa.

(...) miała pociągła, sympatyczną twarz owcy.

Nigdy nie jesteśmy za starzy na to, by nas obrażać.

Kiedy ktoś mieszka sam i nie ma się kogo poradzić, ani z kim porozmawiać, może z łatwością popaść w nastrój melodramatyczny i wyobrazić sobie coś, co nie jest oparte na faktach.

...kobiety nie potrafią myśleć tak wnikliwie jak mężczyźni...

Lubię tę dziewczynę. Jest o wiele za dobra dla Thomasa...powściągliwego pyszałka.

Kobiety mają z natury zdolności przystosowawcze. W tym tkwi ich siła, a jednocześnie słabość. Badają grunt wokół siebie, stopniowo akceptują warunki i jak przystało na realistki, starają się żyć w nich jak najwygodniej.

Za nic bym się nie wypuściła tak beztrosko w podróż z kilkoma zaledwie funtami w kieszeni, nie wiedząc dokładnie, dokąd jadę i po co.
- Ale na tym właśnie polega cały urok! - zawołałam z entuzjazmem. - To właśnie jest prawdziwa przygoda.

- Chodzi mi o to, że zaczynamy się starzeć i, spój­rzmy prawdzie w oczy, dopada nas reumatyzm, zwłasz­cza gdy trzeba się pozginać - sam wiesz, żeby ustawić coś na półce albo z niej ściągnąć, albo klęknąć i zajrzeć na dolną. Potem trochę trudno się wyprostować.

Możesz mieć swoją zbrodnię, skoro się do niej palisz. Pod jednym wszakże warunkiem. Że ofiarą nie będę ja.

(O Jugosławii i krajach bałkańskich)
W tych krajach ludzie tacy powolni… Trzeba godzin, by ktoś o czymś myślał lub coś wykonał.

W sprawach dotyczących mężczyzn nie można polegać na zdaniu kobiet. Mają słabość do dziwnych typów.

Przez chwilę zapragnął gwaltownie, by w jego żyłach płynęła krew człowieka Wschodu, a nie Zachodu. Nie ważyć na szali szans sukcesu czy klęski, nie rozważać w kółko poszczególnych posunięć, nie zastanawiać się bez końca, czy plan akcji jest mądry i dalekowzroczny. Zrzucić wszelką odpowiedzialność na Wszechmiłosiernego, Wszechmądrego...