Cytaty Brytyjczyków

Nie można po nocy nosić zwłok tam i z powrotem jak gdyby nigdy nic.

Że zostanę premierem Wielkiej Brytanii? Co wtedy? czy to będzie oznaczało zdobycie prawdziwej potęgi? Na każdym kroku hamowany i ograniczany przez kolegów, przez system, przez proces demokratyczny, którego będę tylko drobnym kółeczkiem. Nie, to nie dla mnie! Potęga, jakiej chciałem, miała być absolutna! Chciałem być autokratą! Dyktatorem! Jednakże taką potęgę można osiągnąć jedynie środkami pozaprawnymi. Trzeba grać na słabościach ludzkiej natury, na słabościach społeczeństw, aby stworzyć i kontrolować potężną organizację, z pomocą której będzie można obalić istniejący system i samemu rządzić!.

(...) praktycznie nie można wprowadzić go w błąd oddziałując na przykład na jego wyobraźnię. On jej po prostu nie ma. U niego liczą się tylko fakty. Problemy rozwiązuje powoli, ale kiedy dogrzebie się do faktów, nie ma siły odciągnąć go od nich.

Zainteresowane strony wierzyły, że zastosowano odpowiednie środki ostrożności, aby całą tę sprawę utrzymać w tajemnicy. Niestety, podobne założenia i nadzieje okazują się przeważnie płonne. Ktoś się zawsze wygada!.

Nie byłoby wskazane, żeby się dowiedzieli, iż są tylko narzędziem w naszym ręku. To uczciwi ludzie, szanowani i dlatego dla nas tacy ważni. Jest rzeczą bardzo ciekawą, że rewolucji nie można robić bez uczciwych ludzi. (...) Ale bardzo szybko należy się ich pozbyć.

Nie uwierzył! I tak jest zawsze, kiedy mówi się prawdę.

Mężczyźni powinni wiedzieć wszystko (...) Po to właśnie są.

Cały jej wygląd sugerował bohaterski wysiłek zadawania szyku.

Niemożliwe nie mogło mieć miejsca, a zatem wbrew pozorom niemożliwe musi być możliwe.

Nie zamierzam iść dzisiaj na przechadzkę. Ja, jak kot, siedzę przy ogniu i grzeję łapki.

Zewnętrzna forma to bagatelle, lecz mimo wszystko ma znaczenie dla ludzi. Pozwala im zachować amour propre.

Życie nauczyło mnie, by w żadnej sprawie nie sądzić po pozorach.

- Ciekawe, że mężczyźni zawsze się denerwują przed ślubem. Kobiety wolą się cieszyć.

Byłyśmy jak dzikie kwiaty - często być może nawet chwasty, lecz wszystkie rosłyśmy bujnie - pnąc się energicznie ku górze przez szczeliny w chodnikach i płytach bruku, i w miejscach najmniej oczekiwanych, zdecydowane mieć swój udział w życiu i radować się, rwąc ku światłu słońca, póki nie przyjdzie ktoś i nie stąpnie po nas. Nawet chwilowo zgniecione, wkrótce znowu podnosiłyśmy głowy. A dziś, niestety, życie stosuje jakby jakieś środki chwastobójcze - nie ma już szansy na ponowne podniesienie głowy.

Wielcy zbrodniarze mogą być też wielkimi aktorami.

Miłość powinna być przecież przyjemnym uczuciem, nie wywoływać cierpienia.

Pan Forbes uśmiechnął się z pobłażaniem.
- Kobietom - rzekł - należy wybaczać urojenia.

Kobiety są takie dziwne. Nieoczekiwanie okrutne albo nieoczekiwanie litościwe.

- (...) Wybacz, mój drogi, ale chciałbym wiedzieć, czy rzeczywiście czytasz wszystkie te książki naraz? Zdjąłeś z półki „Przyszłość Argentyny”, „Zwierciadło społeczeństwa”, „Hodowlę bydła”, „Purpurową zagadkę” i „Sport w górach skalistych”.
Zaśmiałem się i przyznałem, że aktualnie całą uwagę poświęcam „Purpurowej zagadce”. Poirot ze smutkiem pokręcił głową.
- W takim razie odłóż pozostałe książki na półkę. Nigdy, przenigdy nie nauczę cię porządku ani metody. Mon Dieu, po co mamy biblioteki?

Umierasz, aby inni mogli żyć. Umierasz, aby piękno mogło istnieć, aby ożyło.