Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Cytaty o człowieku, ludziach i obserwacje

pokaż wszystkie cytaty o człowieku, ludziach

Strona numer 2

Ci, których pobudza pragnienie sławy i chwały, są zdumiewająco zadowoleni z pochlebstw, nawet jeśli pochodzą one od ich podwładnych.

To dziwne, że ludzie, którzy wspólnie cierpią, nawiązują silniejsze więzi niż ci, którzy są najbardziej zadowoleni.

Dwoje ludzi może patrzeć na to samo, a widzieć to inaczej.

Dlaczego ludzie szukają obecności drugich? Szukają czasem dobrowolnie i jest to zjawisko powszechne, najpowszechniejsze, jak i to, że znajdując, nie są jednocześnie z tego zadowoleni, a przeciwnie, wola nieustająca pozostawania z drugim jest stowarzyszona z cierpieniem i udręką z tego pozostawania wynikającymi, czego dowodem są chociażby stosunki między ludźmi, nieustające ressentimenti wobec drugich. Ideałem by było, żeby drugi określał mnie, ale zgodnie z moimi życzeniami, zgodnie z moim przepisem na mnie samego. Tym się pewnie tłumaczy, że robimy wszystko, co możemy, żeby drugiemu narzucić własne pojęcie o sobie samym.

A jednak, tak naprawdę, ludzie wszędzie są tacy sami. Są oczywiście między nimi różnice, ale ważniejsze są, dominują, podobieństwa – to jak się cieszą, jak się martwią, jak przeżywają tragedie.

Tak właśnie jest często między ludźmi: nie umieją wysłuchać człowieka do końca. Łapią jego dziesięć słów, nie czekając, aż dojdzie do kropki.

Dworzec autobusowy w Nowym Jorku znajdował się w pobliżu Times Square. Wyszedłem ze swą starą walizką na ulicę. Był wieczór. Z metra wysypywały się roje ludzi. Ludzkie postacie o nierozróżnialnych twarzach, opętane zbiorowym szaleństwem, jak chmary insektów, pędziły obok mnie, wprost na mnie i wokół mnie z niezwykłą wprost intensywnością. Wirowały, potrącały się nawzajem i wydawały z siebie jakieś potworne dźwięki.

Jeżeli człowiek będzie zawsze poważny, i nigdy nie pozwoli sobie na odrobinę zabawy i relaksu, zacznie wariować, lub będzie niestabilny, nie zdając sobie z tego sprawy.

Często uważałem, że ludzie małoduszni są najbardziej aroganccy i pyszni, podobnie jak wielkoduszni są najbardziej skromni i pokorni.

Człowiek dochodzi do czegoś jedynie pod żelazną ręką konieczności.

Często człowiek, jeśli patrzy uważnie, poznaje siebie już po twarzy lokaja u drzwi.

Mali ludzie czerpią olbrzymią radość z błędów i gaf popełnianych przez ludzi wielkich.

Cudze błędy mamy na oku, nasze poza nami.

Ludzie mają naturalną skłonność do wywyższania się, ustawiania w pozycji osób wybranych i bardzo szczególnych.

Mało ludzi myśli, ale każdy chce mieć swoje zdanie.

Zauważyłem, że nawet ludzie którzy twierdzą iż wszystko jest przesądzone i nic nie możemy zmienić, patrzą na boki zanim przejdą przez drogę.

Ludzie którzy przechwalają się swoim IQ są przegranymi.

Człowiek żyje w świecie przypuszczeń, tajemniczości i niepewności.

Jest nas dopiero jakieś 6 mld, a już nam trudno ze sobą wytrzymać. Nie przypadkiem więcej żołnierzy szkoli się dzisiaj w opanowywaniu tłumów niż w walkach frontowych. Bo w większości cywilizowanych krajów tłum - kibiców, bezrobotnych, wrogów globalizacji - staje się już dzisiaj większym zagrożeniem niż armia sąsiada. Im większy tłum, tym ludzie zachowują się mniej odpowiedzialnie.

Teraz jest tak wiele mediów dzięki internetowi i ludziom, tak łatwo i tanio można wystartować z gazetą lub magazynem. Są po prostu miliony głosów i ludzie chcą być wysłuchani.