Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Cytaty o człowieku, ludziach i filozoficzne

pokaż wszystkie cytaty o człowieku, ludziach

przejdź do cytaty filozoficzne

Jest w człowieku pewne nienasycenie istnieniem samym (...)

Człowiek rodzi się, kocha i umiera nie na próbę.

Wszyscy ludzie byliby sobie równi, gdyby nie mieli potrzeb.

Największy błąd ludzki tkwi w ich mniemaniach.

Człowiek – dla celów wyższych – gotów jest wzbudzić w sobie najniższe instynkty.

Życie jest i na zawsze pozostanie równaniem niemożliwym do rozwiązania, lecz zawiera ono pewne znane czynniki. Możemy z całą pewnością stwierdzić, że jest ono ruchem, nawet jeśli nie w pełni rozumiemy jego naturę. Ruch implikuje istnienie ciała, które jest poruszane, oraz siły, która pcha je wbrew oporowi. Człowiek, w ujęciu ogólnym, jest masą napędzaną przez siłę. Stąd też ogólne prawa rządzące ruchem w dziedzinie mechaniki mają zastosowanie do ludzkości.

Nic tak dobitnie nie świadczy o niższości człowieka jak niewzruszone przekonanie o własnej wyższości nad innymi.

Chodzi o to, aby człowiek z ochotą robił to, co robić musi, by tego, co robić musi, nie robił tylko dlatego, że musi, by to, co robić musi, robił z pełnym upodobaniem i oddaniem.

Gdy człowiek robi to, co powinien, wtedy nie zostaje bohaterem...

Mądry człowiek nie czeka na okazje, sam je stwarza.

Człowiek swoją głębszą tożsamość ludzką łączy z przynależnością do narodu, swoją zaś pracę pojmuje także jako pomnożenie dobra wspólnego wypracowywanego przez jego rodaków, uświadamiając sobie przy tym, że na tej drodze praca ta służy pomnażaniu dorobku całej rodziny ludzkiej, wszystkich ludzi żyjących na świecie.

Wszystkich przedsięwzięć człowieka na ziemi
Nigdy w swej całej nie iszczą się pełni.
Im większe dzieło, tym klęsk, zawad więcej.

Nic, co człowiek robi, nie poniża go tak bardzo jak nienawiść.

Jeśli człowiek nie odkrył czegoś, za co jest gotowy umrzeć, nie jest zdolny do życia.

Człowiek zdaje się mieć, poza fizycznymi, pięć potrzeb bardziej podstawowych: chce czymś być, coś mieć, coś robić, coś wiedzieć, coś odczuwać.

Ale najważniejsze: żaden człowiek nie może przynieść drugiemu człowiekowi daru idylli. To umie zrobić tylko zwierzę, ponieważ nie zostało wygnane z Raju. Miłość między człowiekiem a psem jest idylliczna. Nie ma w niej konfliktu, bolesnych scen, nie ma w niej rozwoju. Karenin otoczył Tomasza i Teres swym życiem zbudowanym na powtarzalności i oczekiwał od nich tego samego. Gdyby Karenin był człowiekiem, a nie psem, zapewne już dawno powiedziałby Teresie: "Słuchaj, już od dawna mnie nie bawi noszenie codziennie w pysku rogalika. Nie możesz wymyślić dla mnie czegoś innego?". W tym zdaniu jest zawarte całe potępienie człowieka. ludzki czas nie toczy się po kręgu, ale biegnie naprzód po linii prostej. To jest powód, dla którego człowiek nie może być szczęśliwy, ponieważ szczęście jest pragnieniem powtarzalności.

Człowiek pożąda wieczności, lecz może mieć tylko jej namiastkę: chwilę ekstazy.

W konfrontacji z przemocą człowiek zawsze jest słaby, choćby miał ciało atlety jak Dubček.

...każda istota ludzka jest odbitką chwili, w której została poczęta.

Dlaczego jednak na widok myślącego człowieka Bóg się śmieje? Ponieważ człowiek myśli, a prawda mu się wymyka. Ponieważ im więcej ludzie myślą, tym bardziej ich myśli uciekają od siebie. I dlatego wreszcie, że człowiek nie jest nigdy tym, kim myśli, że jest. Ta podstawowa sytuacja człowieka, wychodzącego właśnie ze Średniowiecza, ujawnia się u zarania Czasów Nowożytnych: Don Kichot myśli, Sancho Pansa myśli, a wymyka im się nie tylko prawda o świecie, lecz prawda o ich własnym "ja". Pierwsi powieściopisarze dojrzeli i uchwycili tę nową sytuację człowieka i na niej wznieśli nową sztukę, sztukę powieści.