Cytaty pisarzy

Gdyby można było spojrzeć na świat bez żadnej ochrony, uczciwie i odważnie - pękłyby nam serca.

Mapy przyjmują to ze zrozumieniem: tęsknią do białych plam, to ich szczęśliwe dzieciństwo.

Ludzie myślą, że żyją bardziej intensywnie niż zwierzęta, niż rosliny, a tym bardziej - niż rzeczy. Zwierzeta przeczuwają, że żyją bardziej intensywnie niż rośliny i rzeczy. Rośliny śnią, że żyją bardziej intensywnie niż rzeczy. A rzeczy trwają, i to trwanie jest bardziej życiem niż cokolwiek innego.

Wszystko przeminie. Mądry Człowiek wie o tym od samego początku i niczego nie żałuje.

Każda podróż zaczyna się od stanu, który można by określić jako zachłyśnięcie się przestrzenią.

Przechodził go dreszcz, gdy patrzył na ludzkie płody, i nie mógł oderwać od nich wzroku, tak fascynujący to był widok. I dramatyczne, pełne marzeń aranżacje z ludzkich kości".

Jak wygląda świat, kiedy życie staje się tęsknotą? Wygląda papierowo, kruszy się w palcach, rozpada. Każdy ruch przygląda się sobie, każda myśl przygląda się sobie, każde uczucie zaczyna się i nie kończy, i w końcu sam przedmiot tęsknoty robi się papierowy i nierzeczywisty. Tylko tęsknienie jest prawdziwe, uzależnia. Być tam, gdzie się nie jest, mieć to, czego się nie posiada, dotykać kogoś, kto nie istnieje. Ten stan ma naturę falującą i sprzeczną w sobie. Jest kwintesencją życia i jest przeciwko życiu. Przenika przez skórę do mięśni i kości, które zaczynają odtąd istnieć boleśnie. Nie boleć. Istnieć boleśnie - to znaczy, że podstawą ich istnienia był ból. Toteż nie ma od takiej tęsknoty ucieczki. Trzeba by było uciec poza własne ciało, a nawet poza siebie. Upijać się? Spać całe tygodnie? Zapamiętywać się w aktywności aż do amoku? Modlić się nieustannie?

Proces pisania kryminałów to nieustanna tortura.

Zupełnie szczerze - nie znoszę chodzenia po lesie, to mnie bardzo nudzi, bo wszystkie drzewa wyglądają tak samo, a do tego jeszcze gryzą komary. Dużo bardziej wolę spacerować po mieście. 

Każdy, kogo znam, cierpi na syndrom oszusta. Tylko słaby pisarz uważa, że jest dobry. Stephen King nie może się od tego uwolnić, Lee Child również. Jeśli zaczniesz myśleć, że jesteś już w czymś dostatecznie dobry, to stracisz swój zapał.

Nikt nie jest skazany na zwycięstwo. Możemy wygrać, ale równie dobrze możemy zginąć.

(...) w relacjach międzyludzkich nigdy nie ma równości. Najważniejsze, żeby to zrozumieć. Czasami dominujesz ty, a czasami druga strona, a jeśli zakładasz, że zawsze panuje równowaga, to wpakujesz się w kłopoty.

Są w życiu chwile, które wszystko zmieniają. (...)
Mam na myśli gruntowa zmianę. W jednym momencie twój świat jest taki, a w następnym- pstryk!- całkiem się zmienia. Wszystko, co uważałeś za niezmienna rzeczywistość, wszystkie reguły, wywraca się do góry nogami. I tak góra staje się dołem. Lewa ręka zamienia się w prawą. Śmierć staje się życiem.

Już miał rzucić jakąś dowcipna uwagę, ale nie zrobił tego. Z wiekiem przychodzi umiar.

Kłamstwo zawsze ma swoją cenę. Kiedy kogoś okłamiesz, nawet w najlepszej wierze, kłamstwo pozostanie. Ilekroć spotkasz się z tą osobą, to kłamstwo będzie z wami. Będzie siedziało na twoim ramieniu. Czy było dobre, czy złe, już zawsze będzie ci towarzyszyć. Rozumiesz?

Gdyby można było rzec „zawsze” lub „nigdy”, życie byłoby o wiele prostsze. Jednak takie nie jest.

Granica między odwagą a samobójczą lekkomyślnością jest bardzo cienka.

Lubię przemoc. Bardzo ją lubię. Nie uciekam się do niej dla innych. Stosuję ją dla samego siebie. I to nie tylko w ostateczności. Walczę, kiedy tylko mogę. Nie staram się unikać kłopotów. Szukam ich.

Badania wykazują, że przytulanie może leczyć depresję, zmniejszać stres i stymulować układ odpornościowy organizmu-(...)- Może więc uściskamy się grupowo?

Dzieciaki myślą, że dorośli znają wszystkie odpowiedzi, podczas gdy jedyna różnica między dziećmi a dorosłymi jest taka, że ci ostatni wiedzą, iż nie ma prostych odpowiedzi.