Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Cytaty o sobie

Strona numer 52

Bez telewizji byłbym jak dziad pod kościołem.

Dajcie mi punkt oparcia, a poruszę Ziemię.

Z nienawiści do nacjonalistów mógłbym niemal pokochać komunistów.

Zawsze czułem, że powiedzieć mniej – znaczy więcej, niż powiedzieć więcej.

Nigdy nie spotkałem się z cięciem podatkowym, które by mi się nie podobało.

Inspiracją dla każdej piosenki jest zazwyczaj ciekawa historia. Coś w rodzaju osobistego doświadczenia, którego byłem świadkiem. Opisuję zarówno to co przeżyłem jak i to co czułem.

Można powiedzieć, że zająłem się muzyka na poważnie w wieku 16 lat, kiedy porzuciłem szkołę i wyprowadziłem się z domu.

Zwracają na mnie uwagę niewłaściwego typu kobiety. Kobiety, z którymi i tak nie chciałbym się umówić, zwracają teraz na mnie uwagę. To ten typ kobiet, który przyciągają pieniądze i sława, które chcą być zabierane do eleganckich restauracji i dostawać ładne rzeczy. Zawsze bardziej podobał mi się ktoś, kto chciałby pójść do baru, pić shoty i grać w bilard.

Zagrałem mnóstwo koncertów, na których nie było nikogo albo było pięć czy dziesięć osób. Ale kiedy granie na żywo jest tym, co się lubi, wielkość publiczności nie ma aż tak wielkiego znaczenia, jeżeli ludzie wychodzą zadowoleni i z przeświadczeniem, że dobrze zagrałeś.

Jestem zdenerwowany przez koncertami, ale moim zdaniem, jeśli się nie jest, nie ma sensu występować.

Straciłam dziewictwo podczas gwałtu. Zadzwoniłam do tej osoby miesiąc później i próbowałam to naprawić, przejąć kontrolę, ale to jedynie sprawiło, że poczułam się jeszcze gorzej.

Kto tak żyje jak ja, długo żyć nie może.

Mam jedno, co trzyma mnie i każe być pogodnym – to wiara niezłomna w ludzi… Warunki życia się zmienią i zło przestanie panować, i człowiek dla człowieka będzie bratem najbliższym, a nie jak dziś wilkiem.

Gdybyś spojrzała mi w oczy, przekonałabyś się, że zostałem takim, jakim byłem. Miłość i tylko miłość kierowała moimi krokami.

Widzę te masy ogromne, które już się poruszyły, podważyły stare gmachy, masy, w których łonie przygotowują się nowe siły dla nowych walk; dumny jestem, że jestem z nimi, że je widzę, czuję, rozumiem – i że sam przecierpiałem wiele z nimi razem. Tu, w więzieniu, źle jest, nieraz bywa strasznie. A jednak… Gdybym na nowo miał rozpocząć życie, rozpocząłbym tak samo: nie jest to nakaz obowiązku, lecz mus organiczny.

W więzieniu dojrzałem – w męce, samotności i tęsknocie za światem i życiem. A jednak zwątpienie o „sprawie” nigdy nie zajrzało mi jeszcze w oczy – i teraz, w czasie gdy pogrzebano na długie lata może wszystkie niedawne nadzieje w potokach krwi, gdy przygwożdżono je do słupów szubienicznych, gdy mnogie tysiące bojowników wolności zamknięto do lochów lub rzucono w zaspy śnieżne Syberii – i teraz dumny jestem.

Ja odpędzam myśl samobójczą – chcę mieć siły przejść całe piekło, błogosławić, że cierpię razem z innymi i jeszcze wrócić i walczyć, i zawsze rozumieć tych, którzy w tym roku nie odpowiedzieli na nasze wezwanie.

Miałem jako dziecko szereg brzydkich narowów. Nie będę tu mówił o podsłuchiwaniu pod drzwiami, targaniu za ogon kotów, łapaniu much, by dosypać je jako przyprawę do rodzinnego rosołu, ani o innych rozrywkach tego niewinnego wieku. Byłem nieznośnie niecierpliwy.

Droga poprzez polskość na Zachód, na którą skierowała mnie matka, okazała się w rzeczywistości drogą na Wschód, którego częścią miał się stać po wojnie mój kraj - Polska. Oto paradoks mojego losu.

Hasło Nowej Lewicy: „Bądź praktyczny, żądaj tego, co niemożliwe” – musi się zmienić: „Bądź praktyczny, oczekuj tego, co niemożliwe”. To założenie leży u podstaw mojej metody.