Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Losowe cytaty Szukaj

Jan Englert

Jan Englert o sobie [ wszystkie cytaty Jana Englerta]

Jan Englert (ur. wtorek, 11 maja 1943) żyje już od 82 lat, 11 miesięcy i 24 dni

Polski aktor teatralny i filmowy, który rozpoczął debiut od kultowego filmu "Kanał". Reżyser teatralny, od 1989 roku profesor sztuk teatralnych, pedagog wykładający w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie.

Zadowoleni z siebie są tylko kabotyni albo ci, którzy nie mają wątpliwości. Ludzie inteligentni mają wątpliwości, a wątpliwości niestety osłabiają. Więc jeśli jestem z siebie niezadowolony, to dlatego że mam wątpliwości. Wszystko, co mówię jest przemyślane, ale nie jestem pewny, czy mam rację.

o inteligencji o sobie

Źródło: https://film.interia.pl/wywiady/news-jan-englert-zadowoleni-z-siebie-sa-tylko-kabotyni-wywiad,nId,6907384

Uważam, że aktorstwo to jest rzemiosło. To jest umiejętność. Kiedy słyszę, że aktorstwo to misja, rodzi się we mnie opór, obawa że to wampuka. Wracam do pracy organicznej: rzemiosło, umiejętność i empatia. To są powinności aktora. Empatia przede wszystkim.

o aktorstwie o sobie

Źródło: https://culture.pl/pl/artykul/jan-englert-nie-ulegam-euforiom-nie-poddaje-sie-frustracjom-wywiad

Gdzie jest moje miejsce? Nigdzie. Umieram. Dlatego nie mam z tym najmniejszego problemu. Znaczy mam, bo się martwię o tych, których w tej chwili uczę. Martwię się z pozycji człowieka, który przeżył inny świat i inne życie. Uważam, że moje pokolenie jest najszczęśliwsze w historii tego kraju. Przeżyliśmy wszystko. Ja nawet sięgnąłem wojny, choć jej nie pamiętam. Stalinizm przeżyłem już świadomie, wszystkie odwilże, wszystkie rozczarowania odwilżami. Zdumiewa mnie, że nie jesteśmy w stanie nic się nauczyć, że popełniamy te same błędy. Tak naprawdę nie umiemy pracować dla sprawy. Umiemy umierać dla sprawy.

Źródło: https://film.interia.pl/wywiady/news-jan-englert-zadowoleni-z-siebie-sa-tylko-kabotyni-wywiad,nId,6907384

W mojej próżności, której nie jestem pozbawiony, mogę myśleć, że odniosłem sukces literacki. Jednocześnie sceptyk, który jest we mnie równie silny jak zarozumialec, podpowiada, że to nie dlatego, że napisałem tak dobrą książkę. Raczej dlatego, że w tym korowodzie próżności celebryckiej pracuje na mnie opinia kogoś, komu powiodło się w życiu i w ten czy inny sposób jest przez pewien czas na tapecie. To jest główny powód nabywania książki, a nie przeświadczenie, że jest ona literacko dobra.

Źródło: https://culture.pl/pl/artykul/jan-englert-nie-ulegam-euforiom-nie-poddaje-sie-frustracjom-wywiad

Tęsknota za tym, co minęło, towarzyszy mi coraz częściej. Ale to nie są tylko utyskiwania starucha. Moi młodzi aktorzy też czują niewygodę tego świata. Niewygodę płynącą z wzajemnych stosunków, sposobu życia, chęci uciekania od rzeczywistości i zamykania się np. w świecie wirtualnym. Nas to uwiera. Dlatego tak chętnie wracamy do Fredry.

Źródło: Dorota Wyżyńska, Jan Englert robi Fredrę, „Gazeta Wyborcza – Stołeczna” nr 94, 21 kwietnia 2007 r.

(…) tęsknię do grania. Proszę sobie jednak wyobrazić, że jeśli reżyserzy obsadzają sztuki, w których jest rola dla faceta w sile wieku, to w ogóle nie biorą mnie pod uwagę. Nawet nie jestem w rezerwie, bo oni obsadzają piłkarzy, a ja jestem dla nich hokeistą – zmieniłem kategorię, gram w innej dyscyplinie. To dla mnie naturalne zjawisko, choć uwierające. Nikomu jednak nie narzucam swojej osoby.

Źródło: „Dziennik Polski”, 27 grudnia 2005 r.

Z przyjemnością pracowałem w tym serialu, bo pokazuje ludzi honoru.

O serialu Czas honoru. Źródło: „Rzeczpospolita”, 5 września 2008 r.

Z niewiadomych dla mnie przyczyn media wymyśliły mecz Rozmaitości kontra Narodowy, a ze mnie zrobiono fundamentalistę-akademika.

Źródło: „Rzeczpospolita”, 21 kwietnia 2007 r.

Według jakiej miary litra czy metra jestem tym amantem?

Źródło: „Życie Warszawy”, 2 września 2003 r.

W sitcomach nie grałem, nie łapałem popularności za wszelką cenę. Przyjąłem rolę w serialu, nie ukrywam tego, żeby nie myśleli, że umarłem. Od pewnego czasu, im dalej odchodzę od ról amantów i od seriali, tym częściej spotyka mnie zarzut, że jak to możliwe, żeby taki konfekcyjny aktor zajmował się takimi sprawami jak kierowanie Teatrem Narodowym.

Źródło: „Życie Warszawy”, 2 września 2003 r.

Uprawiam zawód, który jest permanentnym niespełnieniem. Chwile euforyczne przeplatają się z momentami zwątpień i depresji. Nie mogę powiedzieć, że nie mam satysfakcji z tego, co zrobiłem, ale człowiekiem sukcesu się nie czuję. Mogę się uważać za szczęściarza. Udało mi się zrealizować – lepiej lub gorzej – wiele marzeń artystycznych.

Źródło: „Rzeczpospolita”, 30 sierpnia 2002 r.

Twierdzę megalomańsko, że umiem robić spektakle telewizyjne, nie boję się telewizji. Natomiast teatru ciągle się uczę, nie mam gotowych rozwiązań, nie mogę powiedzieć o sobie, że jestem reżyserem, który ma własny styl teatralny.

Źródło: „Gazeta Wyborcza Stołeczna”, 2 kwietnia 2008 r.

Teatr jest miejscem, w którym sprawdzam swoje rzeczywiste umiejętności zawodowe. Jest to również jedyne miejsce, w którym widz jest współuczestnikiem procesu tworzenia. Teatr dzisiejszy wymaga od nas zupełnej zmiany warsztatu, zmiany konwencji. W tej chwili już nie da się porozumiewać z widzem ponad tekstem czy ponad rolą. Brechtowskie 'stanie z boku' już nie funkcjonuje. Widz musi zostać przeze mnie porwany.

o teatrze o sobie

Źródło: „Przegląd Tygodniowy”, 3 grudnia 1997 r.

Teatr jest ciągle tym miejscem, gdzie bywa się artystą. W kinie artystą jest reżyser, a aktor to lepiej lub gorzej sfotografowany przedmiot. Dlatego właśnie teatr daje mi najwięcej satysfakcji.

o teatrze o sobie

Źródło: „Słowo Ludu”, 3 lipca 1998 r.

Nie interesuje mnie teatr, który nazywam umownie „między zlewem a śmietnikiem”.

Źródło: „Rzeczpospolita”, 27 września 2003 r.

Nie bardzo wiem, co to teraz są elity.

Źródło: „Rzeczpospolita”, 21 kwietnia 2007 r.

Nie akceptuję złej literatury, twórczej hucpy, prowokacji dla samej prowokacji. Cały czas staram się realizować teatr, w którym wszystko będzie się zgadzało: treść, styl, forma, rzemiosło.

o literaturze, o książkach o teatrze o sobie

Źródło: „Dziennik Polski”, 27 grudnia 2005 r.

Staram się być bezkonfliktowy. Tej sztuki nauczyłem się od momentu, kiedy zacząłem reżyserować. Jako aktor byłem trudny i konfliktowy. Z wiekiem człowiek łagodnieje i mądrzeje. Wiele doświadczyłem w teatrze i znam życie. Jednak byłem też szczęściarzem, który miał swoich mistrzów. Mogłem ich podglądać, ścigać się z nimi i wysysać z nich, co najlepsze. Dziś młodzi, często bezczelnie, sami uważają się za mistrzów. A nie daj Bóg, jak 30-latek osiągnie tzw. sukces. Na tym poprzestaje i zaczyna się zjadanie własnego ogona.

Źródło: „Dziennik Polski”, 27 grudnia 2005 r.

Sposób na sukces reżysera to dobrze obsadzić role i patrzeć, jak aktorzy grają. Nie mam wątpliwości, że podmiotem w teatrze jest nie reżyser, a aktor. Ja bardzo lubię jedno i drugie, dlatego łatwo mi wygłaszać takie sądy. Ale dziś za dużo reżyserów przechodzi do historii, zamiast naprawdę reżyserować. Ja to mówię oczywiście pół żartem, pół serio.

o teatrze o sobie

Źródło: „Gazeta Wyborcza” Olsztyn, 22 marca 2007 r.

Niektórych rzeczy się wstydzę, ale nie żałuję. – Żałować za grzechy – żąda kapłan na spowiedzi. A ja sądzę, że jeśli człowiek wie, że popełnił grzech, nie usprawiedliwia tego i stara się nie popełniać tego grzechu po raz drugi, to już jest wystarczający sakrament pokuty.

Źródło: „Tele Tydzień” nr 19, 7 maja 2007 r.

Jan Englert to: aktor, aktorka; reżyser

Narodowość: polska

Anuluj wybór kategorii, i pokaż wszystkie cytaty Jana Englerta

Galeria - kliknij aby powiększyć

Jan Englert

Jan Englert

Jan Englert

Jan Englert

Jan Englert

Jan Englert

Jan Englert

Jan Englert