Cytaty poetów

Nie rozumiem, jak można pisać wiersze o księżycu. Jest tłusty i niechlujny. Dłubie w nosie kominów. Jego ulubione zajęcie to włazić pod łóżka i wąchać buty.

Kobiety śmieją się, kiedy mogą, i płaczą, kiedy chcą.

Ignorancja ma skrzydła orła i wzrok sowy.

Rozpuszczam włosy i grzeszę w myślach w ukryciu nocy w snach.

Naród, który traci pamięć, traci sumienie.

Kiedy się człowiek czymś interesuje, to książki przychodzą do niego. Książka poleca książkę. Tylko, że zawsze ma się większe ambicje niż rezultaty.

Płynie się zawsze do źródeł, pod prąd. Z prądem płyną śmieci.

Prawdę mówiąc, chaos każdej bitwy porządkują post factum generałowie, politycy i kronikarze, w czym przejawia się piękna ludzka tęsknota do układów rozumnych i przyczynowego wyjaśnienia zdarzeń ciemnych z samej swojej istoty.

niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda dla szpiclów katów i tchórzy (...) i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie

magia i gnoza
kwitnie jak nigdy
sztuczne raje
sztuczne piekła
sprzedawane są na rogu ulicy

zbadano słońce
księżyc gwiazdy
zgubiono mnie

Wyciągnięte ręce świecą w ciemności jak stare miasto.

(...) bądź odważny w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy

Prawdziwi przyjaciele razem szukają samotności.

Chciałoby się być bogatym, aby już nie myśleć o pieniądzach, ale większość bogatych i tak nie myśli o niczym innym.

Przemoc i szkody ujmuje w sieć ich sprawców, i ogólnie wraca do tego, który je rozpoczął.

Życie jest jednym długim borykaniem się w ciemności.

Żądza, choć niema, mówi o przyszłej rozkoszy.

Wzmagają się jedne narody, inne marnieją [...] i jak gońcy przekazują pochodnie życia.

Nic nie powstaje z niczego.