Cytaty francuskich pisarzy

Temu, kto ofiarował ci kroplę wody, zapłać nie wysychającym nigdy źródełkiem.

Miłość odbiera rozum tym, co go posiadają, a daje tym, co go nie mają.

Niedowiarstwo jest często grzechem głupca, łatwowierność zaś słabością wyższego umysłu.

Niech władca umie powiedzieć: nie. Niech obywatel może powiedzieć: nie.

Miłości innych pragnie się po to, by mieć jeszcze jeden powód do kochania siebie.

Ludzie przestają myśleć, gdy przestają czytać.

Ludzie dopiero wtedy będą wolni, kiedy udusi się ostatniego króla wnętrznościami ostatniego z księży.

Lepiej zużywać się niż rdzewieć.

Kolos na glinianych nogach.

Jeśli ktoś przed tobą obmawia kogoś, przed innymi obmówi ciebie.

Głos sumienia i głos honoru brzmią cichutko, gdy kiszki marsza grają.

Kiedy słyszał słowo nagroda lub kara, wzruszał ramionami. Wedle niego, nagroda jest zachętą dla dobrych; kara postrachem złych. Czemże mogą być innem, powiadał, skoro nie istnieje wolność i skoro los nasz zapisany jest w górze?

Niech nigdy nie płaci z góry, kto chce być dobrze obsłużony.

(...) mam serce, ale chowam je na lepszą okazję. Kto zbyt hojnie szafuje tym bogactwem, tyle go roztrwoni wówczas, gdy trzeba było oszczędzać, że mu zabraknie w porze, gdy trzeba być rozrzutnym...

I oto zapuścili się w nieskończoną dyskusję o kobietach. Jeden twierdził, że są dobre, drugi, że złe: i obaj mieli słuszność; jeden, że głupie, drugi, że pełne sprytu: i obaj mieli słuszność; jeden, że fałszywe, drugi, że szczere: i obaj mieli słuszność; jeden, że skąpe, drugi, że rozrzutne: i obaj mieli słuszność; jeden, że ładne, drugi, że szpetne: i obaj mieli słuszność; jeden, że gadatliwe, drugi, że skryte; jeden, że szczere, drugi, że obłudne; jeden, że ciemne, drugi, że rozumne; jeden, że stateczne, drugi, że wyuzdane; jeden, że postrzelone, drugi, że roztropne; jeden, że duże, drugi, że małe: i obaj mieli słuszność.

Wszystko ginie, wszystko niszczeje, wszystko przemija. Zostaje tylko świat. I czas, który trwa.

Odwaga raz jest wyżej, raz znowu niżej w cenie: im pospolitsza, tym mniej się ludzie nią szczycą, tym mniej ją wysławiają.

Z dawna już niebezpieczna jest rola mędrca między szaleńcami.

Czy mogę nie być sobą? A będąc sobą, czy mogę postępować inaczej niż ja?

Pojedynki powtarzają się w społeczeństwie pod wszelką postacią; między księżmi, między urzędnikami, pisarzami, filozofami; każdy stan ma swoją lancę i swoich rycerzy, a nasze najbardziej czcigodne, najbardziej lube zebrania, są jeno małymi turniejami, gdzie również nosi się niekiedy barwy miłości w sercu, jeżeli nie na ramieniu. Im więcej widzów, tem zapasy żywsze; obecność kobiet doprowadza zapał i zaciekłość do ostatecznych granic, a wstydu porażki poniesionej w ich obliczu nie łacno się zapomina.