Sen nocy letniej

Hermia:
Może im deszczu brakło; jak go łatwo
Wylać by mogła burza moich oczu!

Tam słońce dla mnie, gdzie twarz twoją widzę.

Dziś Dafne goni, Apollo ucieka,
Jastrzębia gołąb, a trwożliwa łania
Tygrysa ściga; daremne ściganie,
Gdy trwoga goni, a ucieka męstwo!

Działanie oka gasi noc w swym mroku,
Lecz zwraca uchu, co zabrała oku.
I za to, z czego jeden zmysł wyzuto,
Drugi opłatę otrzymuje sutą

A gdy zaczęli od zmysłów odchodzić,
Rzeczy bez zmysłów zaczęły im szkodzić.

Kto dwie przysięgi na dwie kładzie szale,
Sam jak przysięgi, wagi nie ma wcale;
Na dwóch też szalach śluby tw fałszywe
Piórka nie ważą, jak bajki kłamliwe.

Jak niektórym sprzyja szczęście! jak innych z daleka omija! [akt I, scena I, w przekł. S. Barańczaka].

Ach, jakże często najlichszemu ciału
Miłość pożycza blasków ideału!
Bo miłość widzi duszą, nie oczyma.

Ale nieszczęściu nieodwzajemnionej
Miłości winnaś współczucie, nie wzgardę.
[akt III, scena II w przekł. S. Barańczaka].

Tezeusz: Dziwno by mi było, gdyby lew przemówił.
Demetriusz: Nic w tym dziwnego przecie, mój królu. Dlaczegóżby lew nie mógł mówić, gdy mówi tylu osłów.

Miłość jest dzieckiem, w swoim też wyborze,
Jak dziecko nieraz omylić się może;
Jak wśród igraszki dziecię słowo łamie,
Tak dziecię miłość przysięgając, kłamie.

A to pustkowie leśne nie jest puste,
Bo dla mnie ty w nim jesteś całym światem.
Jak mogłabym się skarżyć na samotność,
Kiedy świat cały wygląda z twych oczu?
[akt II, scena I w przekł. S. Barańczaka].

Noc ciemna, która zbędnym czyni oko,
Słuch w jego miejsce nagradza wysoko;
Zmysł wzroku gasi, ale daje za to
Słuch wyostrzony, który jest zapłatą.

Mała we wzroście, wielka jest w zawzięciu.

Gdyż zakochani, tak jak obłąkani,
Mają umysły rozgorączkowane,
A wyobraźnia ich kształtuje więcej,
Niż umysł chłodny byłby w stanie pojąć.

Bo miłość widzi duszą, nie oczyma,
Dlatego ślepy Kupido oczu nie ma.

Rzekłem, że zrosło się z mym sercem twoje,
I jedno mamy dziś serce oboje.
Dwie dusze łączy też jedna przysięga,
Żyje w nich szczerość, fałsz ich nie dosięga.

Za śladem stóp twoich
Podążę z sercem znów
rozpłomienionym, by to uczynić, o czym nie wiem.

Tyle fantazji miłość w sobie mieści,
że tylko ona jest fantastycznością.

Jeśli duszek źle was bawił,
Sprawcie, by wszystko naprawił.-
Pomyślcie, że wszyscy śnili,
Gdyśmy tutaj z wami byli.
A marny obrazek ten
To po prostu był wasz sen.