Powieść z 1891 roku uważana za duchową autobiografię autora.
Życie trwa tylko chwilę, więc spal się jak najjaskrawszym płomieniem.
Tylko niestali znają przyjemność miłości. Aby poznać jej tragedie, trzeba być stałym.
Płytki żal i płytka miłość żyją długo. Wielka miłość i wielki ból giną od własnego nadmiaru.
Określenie miłości przymiotnikiem „wieczna” psuje jej cały urok.
Nikt z nas nie może znosić ludzi robiących te same błędy co my.
Mnie bardziej się podobają ludzie niż zasady, a ludzie bez zasad bardziej niż wszystko na świecie.
Młodzi ludzie chcieliby być wierni, a nie są, starzy, chcieliby być niewierni, ale nie mogą.
Ludzie znają dziś cenę wszystkiego – nie znając wartości niczego.
Lubię mężczyzn, którzy mają przyszłość i kobiety, które mają przeszłość.
Książki, które świat nazywa niemoralnymi, to są właśnie te, które wykazują światu jego własną hańbę.