Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Portret Doriana Graya

Powieść z 1891 roku uważana za duchową autobiografię autora.

Aforyzmy, zmyślenia, paradoksy • Bajki (Oscar Wilde) • Ballada o więzieniu w Reading • Cztery komedie • De profundis czyli krzyk z otchłani • Duch z Kenterwilu. Zbrodnia Artura Savile'a • Dusza człowieka w socjalizmie • Kobieta bez znaczenia • Krytyk jako artysta • Mąż idealny • Nie lubię zasad, wolę przesądy i inne aforyzmy • Portret Pana W.H. • Salome • Sfinks bez tajemnic • Słowik i róża • Szczęśliwy książę i inne opowiastki • Teleny • Twarz, co widziała wszystkie końce świata • Upiór rodu Canterville'ów

⇓ ⇓ pokaż więcej książek ⇓ ⇓

Mamy prawo sądzić człowieka po wpływie, jaki wywiera na swoje otoczenie.

Tak, Dorianie, zawsze będziesz mnie lubił. Ja jestem dla ciebie ucieleśnieniem tych wszystkich grzechów, do popełnienia których nie masz odwagi.

Celem życia jest rozwój własnej osobowości, swojej własnej natury. Ludzie lękają się dziś samych siebie. Zapominają oni o najwyższym ze wszystkich obowiązków, o obowiązku względem samego siebie. […] Głodnych karmią oraz odziewają nagich; pozwalają jednak umierać z głodu i chodzić nago własnej duszy.

Rasa ludzka straciła odwagę. Może nie miała jej nigdy. Obawa przed społeczeństwem, obawa przed Bogiem, będąca tajemnicą religii - oto dwie potęgi, które nami rządzą.

- Wczorajszy dzień nazywasz przeszłością?
- A co ma do rzeczy upływ czasu? Tylko płytcy ludzie potrzebują całych lat na to, aby się uwolnić od emocji. Ten, kto jest panem samego siebie, może ukrócić smutek z taką samą łatwością, z jaką może wynaleźć przyjemność.

Małżeństwo jest tylko przyzwyczajeniem, złym przyzwyczajeniem. Ale żałujemy utraty choćby najgorszych przyzwyczajeń. Tych może najwięcej. Tworzą one tak nieodłączną część naszej istoty.

Ja nie powiedziałem, Harry, że mi się podobała. Powiedziałem, że jest fascynująca. A to wielka różnica.

Niech pan sobie uświadomi, czym jest młodość, dopóki jeszcze jest pan młody. Niech pan nie trwoni swych najlepszych lat, słuchając rozmaitych nudziarzy i usiłując naprawić to, co nie do naprawienia. Niech pan nie oddaje życia na pastwę ignorantom, ludziom pospolitym i ordynarnym. To chore cele, fałszywe ideały naszego stulecia. Niech pan żyje! Niech pan żyje tym cudownym życiem, które jest w panu! Niech pan niczego nie uroni! Niech pan zawsze poszukuje nowych wrażeń. Niech pan się niczego nie obawia...Nowy hedonizm - oto czego pragnie nasze stulecie. Pan może stać się jego widzialnym symbolem. Nie ma takiej rzeczy, której pan, z pańską osobowością, nie mógłby osiągnąć. Świat należy do pana - ale tylko przez jeden sezon...

Młodość jest jedynym dobrem godnym posiadania.

Nie istnieje nic takiego, czego by sztuka nie mogła wyrazić.

[...] paradoksy chodzą tymi samymi drogami co prawda. Jeśli chcemy badać rzeczywistość, musimy jej najpierw kazać tańczyć na linie. O prawdach można wydawać sąd dopiero wtedy, gdy się stają akrobatami.

Każdy portret malowany z przejęciem jest portretem artysty, nie zaś modela. Model jest tylko pobudką, okazją. Nie jego, ale raczej siebie samego malarz ujawnia na płótnie.

Co do zmarnowanego życia: ono nigdy nie jest zmarnowane, chyba że czyjś rozwój zostaje powstrzymany. Jeśli chcesz zniszczyć czyjąś naturę, wystarczy, że postarasz się ją zreformować.

Nie znała nic prócz cieni, biorąc je za rzeczywistość.

Zdarzały się chwile, gdy z litością, tym bardziej palącą, że egoistyczną, musiał myśleć o ruinie, do której doprowadził swą duszę. Ale chwile te były nader rzadkie.

I wtedy, Harry, czuję że całą swoją duszę oddałem człowiekowi, który się z nią obchodzi, jak z kwiatem do butonierki lub skrawkiem dekoracji, schlebiającym jego próżności, lub ozdobą stosowaną na jeden dzień letni.

Wierni znają tylko trywialną stronę miłości: niewierni znają jej tragedię.

Wielki poeta, prawdziwie wielki poeta, jest najmniej poetyczną istotą na świecie. Ale kiepscy poeci są wprost fascynujący. Im gorsze są ich rymy, tym bardziej malowniczo wyglądają oni sami. Sam fakt, że ktoś ogłosił tom lichych sonetów, czyni go nieodpartym. Żyje poezją, której nie umie napisać. Ci inni piszą poezję, której nie mają odwagi wcielić w życie.

Doświadczenie (...) dowodzi jedynie tego, że przyszłość nasza będzie taka, jaka była przeszłość, i że grzech popełniony niegdyś ze wstrętem, niejednokrotnie popełniać będziemy z radością.

Gdy bieda włazi drzwiami, miłość wlatuje oknem.