Dzieci z początku kochają swych rodziców, gdy są starsze, sądzą ich, czasem im wybaczają.
Powieść z 1891 roku uważana za duchową autobiografię autora.
Dzieci z początku kochają swych rodziców, gdy są starsze, sądzą ich, czasem im wybaczają.
Wiele rzeczy wyrzucilibyśmy, gdyby nie obawa, że inni mogą je podnieść.
Gdy kochamy łudzimy najpierw siebie a potem innych. Świat to nazywa romansem.
Nie po to przychodzimy na świat, by dawać folgę swym przesądom moralnym.
Śmiech to wcale niezły początek przyjaźni, a najczęściej jest też najlepszym jej zakończeniem.
Dla człowieka biorącego życie z punktu widzenia artystycznego rozum jest sercem.
Dziewczyna ta nigdy nie żyła rzeczywistością, dlatego też nigdy w rzeczywistości nie umarła.
(...) żadne życie nie jest zniszczone oprócz tego, którego rozwój jest powstrzymywany.
Kiedy sami siebie obwiniamy, czujemy, że nikt inny nie ma prawa tego zrobić.
Ktoś powiedział, że my kobiety kochamy uszami jak wy, mężczyźni, oczyma, jeżeli w ogóle kochacie.