Mechaniczna księżniczka

(...) A ty nie powinnaś chodzić w koszuli nocnej. Grasują tu Lightwoodowie.

- Chcę cie jeszcze raz pocałować, zanim umrę.

- Na Anioła, właśnie zniszczył Sofoklessa- stwierdził Will, kiedy robak zniknął za dużą budowlą w kształcie greckiej świątyni. - Czy w dzisiejszych czasach nikt już nie ma szacunku dla klasyki?

...żeby ją uratować, a zamiast tego spowodował jej cierpienie. Zupełnie jakby naprawdę był przeklęty, zdolny jedynie do sprowadzenia nieszczęścia na tych, których kochał.

- Jaki był sens tego całego cierpienia? - zapytała. - Tak bardzo go kochałam, a nie było mnie przy nim, kiedy umierał.

- Przez wszystkie te lata- powiedział cichym szeptem i choć nie był to głos tamtego dawnego chłopca, nadal go kochała. - Nosiłaś go przez te wszystkie lata? Nie wiedziałem.

W życiu chodzi o coś więcej niż o nieumieranie.

Wszyscy mamy swoje sekrety, bo nie chcemy ranić tych, którzy nas kochają.

Była odważna, a on uwielbiał ją za to, nawet jeśli stawała w obronie miłości do kogoś innego.

Tessa przysunęła się do Willa.
- Podoba mi się sposób w jaki ona (Cecily) tobą rządzi. To bardzo zabawne.
- Zaczekaj, aż poznasz moją matkę. - ostrzegł Will i wziął ją za rękę.

Jestem...tragicznie w tobie zakochany.

A może pani powinna przestać użalać się nad sobą - odparował Scott.- Większość ludzi może się uważać za szczęściarzy, jeśli znajdą jedną wielką miłość w życiu. Pani znalazła dwie".

- Jest tyle rzeczy gorszych od śmierci. Nie znać miłości albo być do niej niezdolnym. [...] Godna śmierć...zawsze tego chciałem.

Jestem dramatyczny - Przyznał Will. - Gdybym nie był Nocnym Łowcą, czekałaby mnie przyszłość na scenie. Nie wątpię, że nagradzano by mnie aplauzem.

Wiem, że Nocni Łowcy tak łatwo nie rezygnują z życia. My walczymy do ostatniej chwili. Pochodzimy z królestwa aniołów, ale i tak się go boimy. Myślę jednak, że można opanować ten strach. Śmierć nigdy nie będzie miała nade mną władzy.

Chcę, żebyś była szczęśliwa i żeby on był szczęśliwy. Ale, idąc nawą, żeby połączyć się z nim na zawsze, będziesz szła niewidzialną ścieżką z odłamków mojego serca.

W każdym spotkaniu był smutek spowodowany koniecznością rozstania, lecz w każdym rozstaniu była też radość spowodowana spotkaniem.

Jego ból mieszał się z jej bólem i razem składały się na wielki smutek, lżejszy dzięki temu, że dzielony, choć trudno było stwierdzić, kto kogo teraz pociesza.

Piekło jest zimne.

I nadal jesteś ze mną. Oddychając, będę myślał o tobie, bo bez ciebie byłbym martwy już dawno temu. Budząc się i zasypiając, unosząc ręce, żeby się bronić, albo kiedy się położę, żeby umrzeć, zawsze będziesz ze mną. Mówisz, że się odradzamy. Ja mówię, że istnieje rzeka, która oddziela martwych od żywych. Wiem, że jeśli narodzimy się na nowo, spotkamy się w drugim życiu, a jeśli istnieje ta rzeka, będziesz czekał na mnie na brzegu, żebyśmy mogli razem ją przekroczyć. (...) Jesteśmy związani, ty i ja. Mimo śmierci.