Mechaniczna księżniczka

- Przyjdzie inna pora - powiedziała. - Inny dzień, inna suknia. Czas kiedy będziesz czuł się dobrze i wszystko wypadnie idealnie.
- Nie ma rzeczy idealnych, Tesso.

(...) niewątpliwie każdy mężczyzna myślał o sobie jako o kimś dobrym. Nikt nie postrzega samego siebie jako czarny charakter.

Tak, ostatnią rzeczą, która ją obchodziła, było to, czy ludzie patrzą na chłopca i dziewczynę całujących się nad rzeką, podczas gdy Londyn, jego wieże, kościoły, mosty i ulice otaczały ich jak kiedyś, dawno temu. I czy Tamiza, która płynęła obok nich, spokojna i srebrna w popołudniowym blasku, pamięta noc sprzed lat, kiedy księżyc świecił jasno jak szyling na tego samego chłopca i tę samą dziewczynę, albo czy kamienie Blackfriars znają ślady ich stóp i myślą sobie, zachowując milczenie:
"Wreszcie koło zatoczyło pełny krąg".

Nie jesteśmy naszymi rodzicami (...) Nie musimy ponosić ciężarów ich wyborów lub grzechów.

Czy lojalność nadal jest godną pochwały cechą, jeśli została źle pokierowana?

- Miałem duszę. Ale została wypalona przez to, czemu poświęciłem swoje życie, przez dążenie do sprawiedliwości i rekompensaty.
- Nie nazywaj sprawiedliwości zemstą.

- Cóż - powiedziała pani Black błyskając zębami w uśmiechu - Mogę cię zapewnić, że tym razem nikt nie przybędzie Ci na ratunek.
- Więc będę musiała uratować się sama - skwitowała Tessa.

[...] skoro dotknęłaś duszy anioła, może teraz śnisz o niebie, o polach pełnych aniołów i ognistych kwiatów. Może jesteś szczęśliwa w tych snach. Ale proszę cię z czystego egoizmu, wróć do mnie. Bo nie zniosę utraty całego swojego serca.

Mężczyźni mogą być silni, ale to kobiety są tymi, które przetrwają.

- Nie wstydzę się za ciebie, Will. Cokolwiek czujesz, nie ulegasz impulsom. Poza tym wszyscy pragniemy rzeczy, których nie możemy mieć.

Być dobrym i być przeklętym to nie to samo.

Wczoraj, kiedy poprosiłaś mnie bym był sobą, miałem wystarczająco nadziei, by wyjąć powrotem te marzenia, otrzepać i dać tobie.

Życie jest jak książka i przede mną jeszcze tysiąc stron, których nie przeczytałem. Nim umrę, chcę razem z tobą przeczytać ich tyle, ile zdołam...

- Nie jestem taki. Nie będę czerpał korzyści z jego odejścia. Dlatego on musi żyć. Tylko w ten sposób można temu wszystkiemu nadać sens. Inaczej to tylko...
- Bezsensowne, niepotrzebne cierpienie i ból? Nie sądzę, żeby co pomogło, jeśli powiem, że takie jest życie. Dobrzy cierpią, źli kwitną, a wszystko co śmiertelne i tak przemija.

Żałował, że jej tu nie ma. […] Bez niej zawsze czegoś mu brakowało, jakby wraz z jej zniknięciem tracił kawałek duszy.

Dusza Jonathana przylgnęła do duszy Dawida, i umiłował go Jonathan jak siebie samego...Zawarli tedy Jonathan z Dawidem związek przyjaźni, ponieważ umiłował go jak samego siebie.

Z niektórymi rzeczami można sobie poradzić tylko stawiając im czoło.

- Nie obchodzi cię zupełnie, dokąd idę? A gdybym szedł do piekła?
-Zawsze chciałam zobaczyć piekło. Czy wszyscy tego nie pragną?

On ma skłonność do odpychania wszystkich, których kocha, a im bardziej cię kocha, tym usilniej stara się tego nie okazywać.[...] Stań przed nim i zażądaj prawdy, jeśli musisz, ale go nie skreślaj. Nie wyrzucaj ze swojego serca. Bo jeśli to zrobisz, pożałujesz.

- Jeszcze nie jestem martwy, Will.(...)
- Co miał na myśli Magnus, kiedy cię pytał, czy ja wiem, że kochasz Tessę?