Cytaty pisarzy science fiction

– Wszyscy musimy w coś wierzyć – mówił pan Tagomi.
– Sami nie potrafimy znaleźć odpowiedzi, nie umiemy zajrzeć w przyszłość.

Człowiek nie pożarł Boga, to Bóg pożarł człowieka.

Życie jest krótkie, pomyślał. Sztuka, coś innego niż życie, jest długa, ciągnie się bez końca, jak betonowy robak. Płaska, biała, niewygładzona krokami wzdłuż ani w poprzek.

Życie stało się jednym wielkim dowcipem, tyle że nie ma tego, co się śmieje.

Widocznie, kiedy człowiek zdaje sobie sprawę, że jest pomylony, to nie jest pomylony.

Nie widzi się już zdjęć pijanych Polaków siedzących w otępieniu przed walącymi się chałupami lub oferujących kilka nędznych brukwi na wiejskim targu. Wszystko to należy do przeszłości, tak jak rozjeżdżone polne drogi, które jesienne deszcze zmieniały w nieprzejezdną bryję.

Śmierć w każdej chwili, oto jedyna droga, która zawsze stoi przed nami otworem. I wybieramy ją w końcu wbrew samym sobie. Albo rezygnujemy i decydujemy się na nią świadomie.

- To bełkot (...) Dlaczego używają takich słów? Mówią o tych straszliwych mordercach tak, jakby byli zwykłymi ludźmi.
- Bo są zwykłymi ludźmi...

Dylemat człowieka cywilizowanego; ciało gotowe, ale niebezpieczeństwo niesprecyzowane.

A jednak, nawet jeżeli tylko jeden człowiek odnajdzie swoją drogę... to znaczy, że Droga jest. Choćbym ja nie potrafił jej osiągnąć.

Zadziwiająca jest ta zdolność literatury, nawet taniej, popularnej literatury, do działania na wyobraźnię.

Kogo bogowie zauważają, tego niszczą. Bądź mały... a unikniesz zawiści wielkich.

Problem z przywództwem polega na tym że liderzy są istotami ludzkimi, i kiedy popełniają błędy, te błędy są wzmacniane liczbą tych, którzy popierają ich bez zastrzeżeń. Dlatego mówię: myśl za siebie, zadawaj pytania.

Nie ma różnicy między czasem a jakimkolwiek z trzech wymiarów przestrzeni poza tym, że nasza świadomość porusza się wzdłuż niego.

Wspaniałe dziwne idee wykraczające poza doświadczenie często mają mniejszy wpływ na ludzi niż mniejsze, bardziej przyziemne rozważania.

W Anglii polegamy na wygodnym odstępie czasu wynoszącym pięćdziesiąt lub sto lat, pomiędzy przekonaniem, że coś należy zrobić, a próbą zrobienia tego na serio.

Artysta teoretyzujący na temat swojej pracy przestaje być artystą, a staje się krytykiem.

Im brzydsze nogi mężczyzny, tym lepiej gra w golfa. To niemal reguła.

Jakże małe mogą wydawać się największe ludzkie katastrofy z odległości kilku milionów mil.

Z chwilą, gdy mężczyzna wie dokładnie, czego chce, wyczerpał już jeden z głównych powabów życia.