Cytaty angielskich pisarzy

Nienawiść jest ojcem wszelkiego zła.

Zaoferowałbym Ci las prawdy, ale Ty chcesz mówić przez jeden listek.

Była jego gwiazdą północną, stały punkt wokół którego obracał się jego świat. Jak długo biło jego serce, lub jej, wierzył, że będą dzielić przeznaczenie.

Zaufaj swojemu instynktowi, i osądzaj według tego, co powie serce. Serce nie zdradza.

Wydaje mi się, że wy, ludzie spędzacie dużo czasu na rozmowach o honorze, ale bez tych wzniosłych słów, nie różnicie się od żadnej innej rasy.

Jesteśmy jak małe płomyki, Helikaon, migotamy sami w ciemności przez jedno bicie serca. Nasze dążenie do bogactwa, chwały i sławy, nie ma sensu. Narody z którymi walczymy przeminą. Nawet góry rozpadną się w proch. Aby żyć naprawdę, musimy dążyć do tego, co nie umiera.

Miłość jest tajemnicą. Łapiemy ją gdzie się da. Przeważnie nie wybieramy, kogo kochamy. To się po prostu dzieje. Głos mówi do nas w takie sposób, że uszy nie słyszą. Uznajemy piękno niewidoczne dla oczu. Doświadczamy zmian w naszych sercach, których nie da się opisać.

Jest ciemność w Tobie. Zapewne w każdym z nas. Bestie trzymamy zakutą. Zwykli ludzie muszą mocno trzymać łańcuchy, bo bestia puszczona wolno, zwróci społeczeństwo przeciwko samemu sobie w ognistej zemście.

Możesz powiedzieć, że jestem głupi wierząc w honor i przyjaźń, i niekupioną lojalność. Jednak te wartość muszą być zachowane, bez nich jesteśmy nie więcej niż bestiami włóczącymi się po ziemi.

Nic co ma prawdziwą wartość, nie może być kiedykolwiek kupione. Miłość, przyjaźń, honor, odwaga, szacunek. Żadna z tych rzeczy nie może być kupiona.

Kiedy ktoś cię prosi, abyś poruszył górę, zapomnij o jej rozmiarze. Spróbuj po prostu obluzować pierwszy kamień.

Świat byłby weselszy, gdyby więcej jego mieszkańców tak jak ty ceniło dobre jadło, zabawę i śpiew wyżej niż górę złota.

Przygody! To znaczy: nieprzyjemności, zburzony spokój, brak wygód. Przez takie rzeczy można się spóźnić na obiad.

My decydujemy tylko o tym jak wykorzystać czas, który nam dano.

Kto nie umie w potrzebie rozstać się ze skarbem, jest jak niewolnik w pętach.

Jest piękna, urocza! Czasem jak ogromne drzewo w kwiatach, czasem jak biały narcyz, drobny i smukły. Twarda jak diament, łagodna jak światło księżyca. Ciepła jak promień słońca, zimna jak gwiazda. Dumna i daleka jak szczyt w śniegach, wesoła jak wiejska dziewczyna, która wiosną wplata stokrotki w warkocze.

Nie na zawsze przykuci jesteśmy do kręgów świata, poza nimi zaś istnieje coś więcej niż wspomnienie.

Nie każde złoto jasno błyszczy,
Nie każdy błądzi, kto wędruje.
Nie każdą siłę starość zniszczy,
Korzeni w głębi lód nie skuje.
Z popiołów strzelą znów ogniska
I mrok rozświetlą błyskawice.
Złamany miecz swą moc odzyska,
Król – tułacz wróci na stolicę.

W tej stronie, wysoko nad sterczącym szczytem górskim biała gwiazda wyjrzała właśnie spośród rozdartych chmur. Gdy ją tak ujrzał zagubiony w przeklętym wrogim kraju, wzruszyło go jej piękno, a nadzieja wstąpiła znów w jego serce. Jak chłodny, jasny promień olśniła go bowiem nagle myśl, że bądź co bądź Cień jest czymś małym i przemijającym; istnieje światło i piękno, którego nigdy nie dosięgnie.

Wiodą, wiodą drogi w świat,
Wśród lesistych gór zieleni,
W mrocznych grotach znacząc ślad,
Wśród zbłąkanych mknąc strumieni.
Poprzez zimny biały śnieg,
Łąki kwietne i majowe,
Omijając skalny brzeg
I pagóry księżycowe.