Cytaty polskich filozofów

Polak, jak mu przyjdzie fantazja do głowy, może być całkiem porządnym człowiekiem.

O tym, jak dobrze cenzor prasę w garści trzyma, mówi nie to, co w niej jest, lecz to, czego w niej nie ma.

Uczuciowy kult rewolucji świadczy o bardzo złym guście.

Trzeba podważać wszystko, co się da podważyć, gdyż tylko w ten sposób można wykryć to, czego podważyć się nie da.

Smutno, gdy dnie posępne z wolna przemijają, smutno, gdy dnie radosne przemijają szybko.

Są dwa rodzaje miłośników demokracji: jedni lubią w niej „demos”, inni – „krację”.

Zwierzęta nie mają rozumu, lecz tylko człowiek może być głupcem.

Chodzi o to, aby człowiek z ochotą robił to, co robić musi, by tego, co robić musi, nie robił tylko dlatego, że musi, by to, co robić musi, robił z pełnym upodobaniem i oddaniem.

Chcesz być lewy – bądź prawy.

Bywają specjaliści od pilnowania własnych praw i cudzych obowiązków.

Starcowi trudno odmłodnieć, zdziecinnieć łatwo.

Włosi mają bel canto, a Polacy mają logikę.

Więcej jest sensu, jeżeli mędrzec się wygłupia, niż jeżeli głupiec się mądrzy.

Racjonalne wychowanie czyni człowieka mniej szczęśliwym, aby jego otoczenie było mniej nieszczęśliwe.

Przyjaciele na ogół pomagają żyć i przeszkadzają pracować.

Przeszłość zachowana w pamięci staje się częścią teraźniejszości.

Naukowcy są od badania, literaci od gadania.

Walka miłości z miłością jest nie mniej tragiczna niż walka miłości z nienawiścią.

W obliczu perturbacji dziejowych można się zachowywać na wzór wskazówki barometru, zmieniającej położenie w miarę zmiany ciśnienia, a można też zachowywać się na wzór igły magnesowej, wskazującej stały kierunek, niezależnie od okoliczności…

Usiłuję pięknie wypowiedzieć to, co mam do powiedzenia, zwłaszcza wtedy, gdy nie mam nic do powiedzenia.