Która to część naszego serca wierzy, a która jest pewna, że to nieprawda? – pyta siebie samego sennie i potem ostatnia myśl, która towarzyszy mu przed zapadnięciem w sen, jest taka, że trudno uciec od siebie.
Bóg stworzył człowieka z oczami z przodu, a nie z tyłu, co znaczy, że człowiek ma się zajmować tym, co będzie, a nie tym, co było.
Powiedział Bóg do siebie: Nie mogę jednocześnie mieć człowieka wolnym, i zupełnie poddanym. Nie mogę mieć wolnej od grzechu istoty, która byłaby jednocześnie człowiekiem. Wolę raczej grzeszną ludzkość niż świat bez ludzi.
Po co mówić? Gdyby chcieć się kogoś pozbyć ze świata, to nie za pomocą miecza ani ognia, ani żadnego gwałtu. Trzeba o tym kimś milcze nigdy nie nazywać go po imieniu. W ten sposób sczeźnie na zawsze w niepamięci.
Sam będę swoim obrońcą i dlatego piszę teraz przemowę, w której dowieść się staram, że książki i wiedza w nich zawarta są dobrem wspólnym. Należą bowiem do nikogo, a zarazem do wszystkich, tak samo jak niebo, powietrze, zapachy kwiatów i piękno tęczy. Czy można ukraść komuś wiedzę, którą on ma sam z innych ksiąg?
Prawdy dla prawdy dociekać nie warto. Prawda sama w sobie jest zawsze skomplikowana. Trzeba wiedzieć, na co nam ta prawda może być potrzebna. I nie przejmując się etykietą, zapala upragnioną fajkę.
Oparłem się na wnikliwym badaniu źródeł, lecz przede wszystkim na refleksji nad nimi, jako że fakty pisane bez refleksji rozumianej, czytane często, wprowadzają nas w błąd.
Mówią dziwnym językiem, czasem naprawdę trudno ich zrozumieć, ale mowa monet jest zrozumiała powszechnie.
Kiedy się żyje w miejscu i czasie, w którym obowiązują jakieś prawa, to trzeba tych praw przestrzegać, ale nigdy nie zapomnieć, że to są tylko porządki względne. Bo prawda jest inna i jeśli kto nie jest przygotowany, żeby ją poznać, może mu się wydawać przerażająca i straszna, i będzie przeklinał dzień, kiedy się jej dowiedział.
Prawda jest jak sękacz, składa się z wielu warstw, które kręcą się wokół siebie, raz siebie zawierają, a raz same są zawierane przez inne. Prawda to jest coś, co można wyrażać wieloma opowieściami, bo jest jak ten ogród, do którego weszli mędrcy: każdy widział co innego.
Cud jest cudem i nijak się ma do żadnej religii.
Wszędzie czuć się gościem, domy zasiedlać tylko na jakiś czas, nie przejmować się sadem, raczej cieszyć się winem, niż przywiązywać do winnicy. Nie rozumieć języka, przez co widzieć lepiej gesty i miny, wyraz ludzkich oczu, emocje, które pojawiają się na twarzach niby cienie chmur. Uczyć cudzej mowy od początku, w każdym miejscu po trochę, porównywać slowa i znajdować porządki podobieństw. Trzeba tego stanu uważnie pilnować, bo daje ogromną moc.
(...) historia jest nieustanną próbą rozumienia tego, co się wydarzyło, i tego, co się mogło wydarzyć.
Człowiekowi trzeba pokazać, że ma wpływ na swoje życie i na świat cały. Jak tupnie, to zadrżą trony.
(...) jest jeden Bóg w Trójcy, a Czwarta Osoba to jest Matka Święta.
(...) czy każda religia nie ma po trosze słuszności? W każdej z nich, nawet najbardziej barbarzyńskiej, też skąpały się iskry boskości.
Czy nie można sobie żyć, myśląc swoje i robiąc swoje.
Wokół sami mężczyźni, nie ma tu ani jednej kobiety (oprócz Ireny, ale czy ona jest kobietą?), a nawet ani jednego zwierzęcia żeńskiej płci. To by rozpraszało mnichów. Kossakowski próbuje się skupić na idącym po ścieżce żuku o zielonkawych skrzydłach. Ciekawe, czy to samiec...
Mgła jest mętną wodą, poruszają się w niej różne siły, które mącą umysł człowiekowi i zwierzęciu.
Gdy patrzysz na świat jak na dobro, to zło staje się wtedy wyjątkiem, - brakiem i błędem, i nic ci nie pasuje. Ale gdyby założyć odwrotnie, że świat jest zły, a dobro to wyjątek, wtedy wszystko układa się zgrabnie i rozumnie. Dlaczego nie chcemy widzieć tego, co oczywiste?
