Cytaty polskich poetów

Od powietrza, ognia, wojny,
I do tego od człowieka,
Co się wszystkim nisko kłania -
Niech nas zawsze Bóg obrania.

O, płci piękna, luba, droga!
Twoja radość, twoje żale
To jeziora lekkie fale:
Jedna drugą ciągle ściga,
Ta się schyla, ta się dźwiga,
Ale zawsze w blasku słońca,
Zawsze czysta i bez końca! -
A my, dumni władcy świata,
Mimo siebie pochwyceni,
Za tym cieniem co ulata,
Całe życie, z chwili w chwilę
Przepędzamy jak motyle.

Niechże będzie dziś wesele,
Równie w sercach, jak i w dziele.

Niech się dzieje wola nieba,
Z nią się zawsze zgadzać trzeba.

Ja – z nim w zgodzie? – Mocium Panie,
Wprzódy słońce w miejscu stanie!
Prędzej w morzu wyschnie woda,
Nim tu u nas będzie zgoda.

Hej! Gerwazy! daj gwintówkę,
Niechaj strącę tę makówkę!

Gdzie na skale gród kamienny,
Gdzie działami mur brzemienny,
Gdzie bagnetów ostre wały,
Gdzie sklepienie z dzid i szabli.
Tam był Papkin – lew zuchwały!
Strzelec boski! rębacz diabli!

Co los spuści, przyjąć trzeba;
Niech się dzieje wola Nieba.

Widzieć ciebie jedną chwilę,
Potem spędzić godzin tyle
Bez twych oczu, twego głosu —
I mam chwalić hojność losu!

Bliskie nasze pomieszkania,
Bliższe serca – ach, a przecie
Tak daleko na tym świecie.

Acz i starość bywa żwawa,
Wżdy wiek młody ma swe prawa.

A, bezbożny ty języku!
I tyrkotny, i kłamliwy.

Z kobietą nie ma żartu
w miłości czy w gniewie,
co myśli, nikt nie zgadnie,
co zrobi, nikt nie wie.

Ach, mój Gustawku, wszak ty szukasz żony;
Chciałżebyś taką, co ściga oczyma,
Jakby wołała: "Kto kogo przetrzyma"?
Lub tę, co spojrzy i westchnie przed siebie,
Jakby szeptała: "Poszłabym za ciebie"?

Znam dobrze mężczyzn, ten ród krokodyli.

Przyrzekam na kobiety stałość niewzruszoną,
nienawidzić ród męski, nigdy nie być żoną.

Nim się odezwiesz, pomyśl pierwej nieco,
bo często słowa jakby z worka lecą.

Błagał, przysięgał, od miłości ginął, a koniec końców chorągiewkę zwinął.

Jak kominiarza,
Tak dziennikarza
Zawód diable trudny:
Czyści – a sam brudny.

Z młodym stara – śmieszna para,
Stary z młodą – grozi szkodą.