Cytaty polskich poetów

Dlaczego właściwie wszyscy grają komedię, wykrzywiają się, małpują jedni drugich, jeżeli naprawdę są zupełnie inni? I nic jeden drugiemu nie pokazują, co w nich prawdziwe.

Nie myśl człowieku, jakie mogłoby być twoje życie, bo inne byłoby nie twoje.

Modlić się to samo, co chcieć żyć.

Żadnej miłości nie trzeba przeciągać poza jej kres.

O tym, kto kim jest, nie decyduje pieniądz.

Ksiądz też człowiek.

Bo nadmiar światła umniejsza istnienie.

Bóg pilnuje, żeby silnym było dobrze, a słabym źle.

Gdybym mógł, gdybym tak mógł wydrzeć sobie serce i odrzucić serce, i być bez serca.

A myślałem już przez chwilę, przestraszyłem się, że sobie złe marzenie wymarzyłem. To znaczy takie marzenie, które spełnione może stać się czymś do znienawidzenia, przekleństwem. Ile było takich marzeń! Ile się spełniło! Ile stało się przekleństwem!

...nie ma złej pogody, nie ma złej drogi, najgorsze wertepy są jak asfaltowa przestronna magistrala, kiedy ma się do kogo iść i ten ktoś tam czeka...

Wywijałem siekierą i nie myślałem o niczym.

Bezkarnie nie można przekraczać pewnych granic. Są, mówię, pewne stany graniczne jak menisk wypukły w kieliszku, których nie dane jest bezkarnie przekraczać nikomu. Są za to kary.

Nie ma, nie może być słynniejszej muzyki od tej, kiedy w piecu huczy ogień, a za oknem duje wiatr.

Wszystko, co mam, jest w niej zakochane.

I tak sobie kombinowałem, jakby mogło być, gdyby mogło być.

Nie jest chyba ciężko umierać, kiedy się nie umiera samemu.

I niech sobie będą wszyscy mądrzy ze swoimi rozumami, a ja z moją miłością niech sobie będę głupi.

Inteligencja jest nierozpoznaną głupotą, a zatem głupotą nie jest. Jest
inteligencją...

Nastrój ma to do siebie, że jest mniej lub bardziej nietrwały...